foto In het schrijfblok komt telkens een nieuw (reis)verhaal over de belevenissen van bezoekers van de site. Ook jij kunt jouw verhaal insturen voor publicatie.

Red Hot Chili Peppers!

Long long long long time ago,
Before the wind, before the snow
Lived a man, lived a man I know…
Lived a freak of nature named Sir Psycho…

Met de rug tegen de muur...uitzicht naar Ogwen Valley

Deze regels zeuren door mijn hoofd terwijl ik tegen de steile helling van de Yr Ole Wen opzwoeg. In mijn rugzak totaal geen luxe artikelen, alleen tent, mat en slaapzak, 2 paar reserve sokken en wat eten.
En veel water. We zijn gewaarschuwd dat we eenmaal hoog boven op de Carneddau waarschijnlijk geen water meer zullen vinden.
Alles bij elkaar toch weer een zwaar pakket, met de stormvaste tent en 4 liter water en een kathadyn pocket.
Achter me zie ik Richard de helling opkomen, en nog verder daaronder de camping bij Gwern Gof Uchaf waar we een uur geleden afscheid hebben genomen van Peter.
De locatie is Snowdonia National Park, North Wales in Mei van dit jaar, waar we met zijn drieën een lange week zo veel mogelijk proberen te wandelen en klimmen door dit prachtgebied.
We zijn al een paar dagen druk doende geweest met schitterende dagtochten over de Tryfan, de Glyders en de Snowdon Horseshoe waarbij we alledrie verbrand zijn door de zon en ook onze voeten droog hebben weten te houden. Het weer is ons tot nu toe zeer gunstig gestemd met weinig wind en nul mm regen.
Dat Richard en ik nu samen hier zijn komt omdat Peter na de afgelopen dagen even geen zin meer heeft in een 3 daagse trektocht met volle bagage en liever op zijn gemak de omgeving wat verkent en eindelijk zijn boek eens wil uitlezen.
Omdat hij vast en zeker is van zijn besluit korten Richard en ik onze tocht in met een dag, we zijn hier uiteindelijk om met zijn drieen vakantie te houden.
Het deuntje van de Chili Peppers is blijven hangen omdat deze CD ergens op weg naar Europoort in de CD speler is gegaan en er nooit meer is uitgekomen. 15 CD's meeslepen en dan 1 schijf maar draaien en draaien. Het gaat vaker zo, en de CD zal voor eeuwig verbonden zijn met deze korte vakantie.

Cwm LLoer

Nu, na een dik uur tegen deze helling op gezwoegd te hebben wens ik dat ik maar bij Peter was gebleven. Mijn bovenbenen voelen aan alsof ze gemarineerd zijn in Red Hot Chili Peppers….
Boven me zie ik een dry stone wall en besluit om bij de ladder eroverheen een pauze in te lassen. Het is bloedheet, en de Snowdon Horseshoe van gisteren zit ook nog flink in mijn benen. Vooral het tweede gedeelte, na het Summit cafe zijn Richard en ik als hazen doorgegaan, met nog 2 toppen en een flinke afdaling in minder dan 2 uur, waarbij we niet een keer langer dan een minuut stil hebben gestaan.
De hele Horseshoe duurde zo uiteindelijk minder dan 6 en half uur, een verbetering van mijn vorige poging met 2 volle uren. (Overigens is het officiële record voor de Horseshoe van parking tot parking 1 uur 25 minuten!)

Tryfan vanaf de Pen Yr Ole Wen

Eindelijk ben ik bij de muur en ik plof neer naast de ladder.
Wat water, stukje chocolade en een foto later zit ook Richard naast me. Die is wat achtergebleven omdat hij onderweg wat meer tijd genomen heeft voor foto's van zijn geliefde Tryfan, maar ook hij heeft t warm.
Na een minuut of 10 staan we weer op, hangen de rugzakken weer om en we stappen over de ladder, verder omhoog maar weer.
Het doel is de Cwm Lloer, en een veelbelovend bergmeer daar onderin.
Na een kleine 3 kwartier staan we uiteindelijk bij dat meer en de uitzichten zijn adembenemend. Het is wat koeler hier, in de schaduw van de Penn Yr Ole Wen, en er is wat meer bewolking en wind dan een uur terug.
We schieten foto's nemen een pauze en beginnen dan aan de scramble naar de top van de Yr Ole Wen, alt 978 m.
Achter ons komt in sneltreinvaart een groep Britten aan, en we laten ze passeren terwijl we ons afvragen hoe ze zo snel kunnen zijn. Al snel komen we er achter wat het verschil is in tactiek: waar Richard en ik meer dieselen, dus lekker lang en relaxed doorlopen, gebruiken zij iets wat we "Hit & Run" noemen: Snel 100 hoogtemeters maken, de hele club ploft neer, en even later weer zo'n sessie. Allemaal erg rommelig en rumoerig.
Uiteindelijk komen we na elkaar diverse malen te zijn gepasseerd zo'n beetje gelijktijdig op de top aan, en we zijn blij dat we de groep opgeschoten jongeren hier een beetje afzijdig kunnen houden. Het is nogal druk zo.
Na de gebruikelijke pauze zien we hoe de groep weer vertrekt en we blijven bewust even achter zodat we wat rustiger aan de klim naar de volgende top kunnen maken.
Hierboven is het fris, in de wind en de wolken en ik heb voor het eerst mijn 3-laags Goretexje aan. Een maaltje noodles en koffie doen het goed hier.

Wat een uitzichten

De volgende top in het programma is de Carnedd Dafydd van 1044 metertjes hoog, met daartussen een laagste punt van 890 meter. Het pad is mooi, over een vlakte bezaaid met plat afgeronde stenen en we komen zonder problemen aan op de top.
Grappig is om te zien dat elke berg hier steeds weer net anders is dan de vorige qua steensoort, landschap en uitzichten. De Carneddau zijn voor mij ook een nieuw gebied, en ik geniet met volle teugen.
Ook Richard laat geregeld blijken dat hij liever hier zit dan op zijn werk en we vertrekken weer voor de volgende lange etappe.
We volgen de route over Cefn Ysgolion Duon richting de Carnedd Llewelyn. Een pad dat ergens wat doet denken aan de Brecon Beacons met een glooiende helling aan de ene zijde en loodrechte wanden aan de andere. De uitzichten richting de cwms aan beide kanten zijn adembenemend, juist omdat de wolken het geheel diepte geven.
We zien in een flits een adembenend mooi vergezicht een diep dal in, als er net wat flarden van de wolk opzij geblazen worden en gelijktijdig grijpen we naar onze camera's…..
Te laat…….de boel trekt weer dicht en in een lichte mist lopen we weer verder met in ons achterhoofd de gedachte dat er binnen nu en een uur of 2 toch wel een bivak gemaakt moet gaan worden.
De route wordt rustiger, de meeste wandelaars houden het na de Carnedd Llewelyn voor gezien en zakken af naar het dal, en de pubs aldaar. Slechts een heel enkele wandelaar zien we nog, en tegen de tijd dat we op de top van Penywaun Wen staan is er nergens meer een levende ziel te zien. Na wat gezoek tussen de rotsformaties vinden we een perfect veldje voor de tent, met uitzicht in het dal en uit het zicht van het landschap om ons heen.
De tent staan in 10 minuten overeind, de matjes vullen zich langzaam maar zeker met lucht en de ganzen mogen los. Ons huis is klaar, op de keuken na.

Letterlijk omringd door de wolken op Carnedd Dafydd

Maar eerst gaan Richard en ik een tijdje onze eigen gang…Richard met zijn camera, ik doezel al genietend van het uitzicht even in terwijl een inktzwarte naaktslak mijn blok Ritter sport chocolade bijzonder lekker vindt.
Wat een rust…….. In het diep gelegen dal, zo'n 500 meter onder ons zien we mensen die 3 kleine trekkerstentjes opzetten bij de ruines van een gebouw, ook zij hebben een prachtplekje gevonden.
Ik schrik wakker van een late wandelaar die waarschijnlijk net zo hard van mij schrikt en hij loopt snel verder zonder een woord te zeggen. Iets wat zeldzaam is in deze contreien; een van de grote charmes van hillwalking in Wales is dat je altijd aanspraak hebt, in de pub, in de winkels en zeker in de heuvels en bergen. Hierbij is opmerkelijk dat hoe slechter het weer, des te minder mensen er zijn die dan steeds makkelijker met elkaar een praatje maken als je ze tegenkomt in de mist.
Stukje interesse, even informeren hoe het gaat, hoe de route er bij ligt en uiteindelijk een stukje veiligheid voor "als het toch misgaat" Vaak worden verdwaalde of verongelukte bergsporters op tijd gevonden omdat iemand weet te vertellen dat hij de vermoedelijke slachtoffers nog heeft gesproken op die en die helling, om zo en zo laat.
Een van de eerste dingen die reddingsteams in Wales dan ook doen is zo veel mogelijk mensen ondervragen die zij onderweg tegenkomen.
Maar reddingsteams hebben we niet nodig nu, eten willen we!
Dus de brander komt te voorschijn, het 40 jaar oude gedeukte alu pannetje, een globetrotter maaltijdje, een droge Drentse worst en een grote glazen fles whisky.
Ho!
Stop!
U zei????
Een grote glazen fles whisky??
En we waren aan het lichtgewicht kamperen???
Ja dat is wel zo, maar sommige tradities moet je in ere houden. En die grote glazen fles schots graanvocht (In dit geval een cask strenght Islay met sterke jodium en peat smaak voor de kenners) is al lang traditie bij veel Hiking-Site evenementen. En hoewel onze tocht strikt gesproken geen Hiking-Site Club event is hebben we elkaar zo wel leren kennen ooit tijdens de eerste Nachthike, nu al weer ruim 3 jaar terug.

Wat een prachtbivak

Richard pakt uit

De Globetrotter maaltijdjes zijn vaak prima te eten, en voor een liefhebber van koken zoals ik ook leuk om klaar te maken. Het heeft allemaal net wat meer aandacht nodig dan water erbij, roeren en klaar!
Maar deze maaltijd is eigenlijk net tegen de uiterste vervaldatum aan gelopen en ook niet een van hun sterkste combinaties.
Ook vinden we in plaats van "Het pepertje" 3 hele kleine pepertjes. Red hot chili peppertjes dus.
In de omschrijving staat nadrukkelijk dat je het pepertje niet mag doorbijten en weer uit je maaltijd moet vissen na bereiding.
Zo'n beetje halverwege de maaltijd, door ons broederlijk uit het pannetje gelepeld vindt ik het eerste pepertje terug. Ik hou wel van pittig eten dus ik bijt toch even in dat gedroogde stukje nitroglycerine….want dat is ongeveer de uitwerking die het heeft op mijn smaakpapillen.
Op zich niet zo heel erg met een koud biertje bij de hand, of dan maar een glas water, maar water is op rantsoen voor morgenochtend dus van de rest van de maaltijd proef ik niets meer. Richard vindt de 2e instant zelfmoord aanslag maar spuugt het op mijn aanraden toch maar uit. Wee het arme schaap dat dit nog eens per ongeluk herkauwt. De door Peter aangeleverde Drentse worst maakt echter veel goed. Het 3e pepertje is nooit meer gevonden, en ook de after-toiletverslagen geven geen uitsluitsel waar die rakker gebleven is.

Weggedoezeld

Waar je ook kijkt of bent: hun kom je overal tegen

Na het eten ruimen we wat op, en duiken dan maar toch de tent in. Het koelt af, begint zelfs wat te miezeren en de wind neemt toe.
We bespreken de dag, de dagen ervoor en de plannen voor morgen en proosten geregeld met onze Ivo Lightweight Special op de goede dingen van het leven.
We vallen vroeg in slaap en de nacht verloopt eigenlijk ongestoord. Alleen tegen zessen wordt ik even wakker omdat het nu toch wel even serieus aan het regenen geslagen is.
Ik draai me maar om, we zien het zo wel.
Als ik om een uur of acht weer wakker wordt is het weer stil, dus droog. De tent is nog wel nat, maar er zit weer volop blauw in de lucht. Weer een mooie dag in het verschiet.
Alleen Richard heeft in zijn slaap waarschijnlijk een rare draai gemaakt en heeft ineens enorme last van zijn rug.
Mede hierdoor besluiten we de tocht wat in te korten en via de meest gangbare route af te dalen naar het dal.
We ruimen de boel op, er is verder nog nergens een mens te zien, behalve bij de 3 tentjes diep onder ons.
De eerste afdaling is stijl, met het gebruikelijke geklauter en Richard heeft het niet makkelijk.
Maar met beleid en voldoende rust lukt t m allemaal en we volgen het pad nog even naar de top van de Pen yr Helgi Du om wat summitfoto's te nemen voor de site.
Hier vinden we zelfs water, maar de dikke groenbruine brij nodigt niet echt uit tot een Katadyn test dus we laten het filter maar zitten en zakken af.
De afdaling is lang, bijna saai maar het moet nu eenmaal.

De Ivo Lightweight Specials

We laten de Pen Llithrig y Wrach voor wat hij is, met weemoed in mijn geval omdat ik dolgraag een keer op deze jongen wil staan.
Dat heeft te maken met een artikel in de Op Pad zo'n 12-14 jaar terug waardoor ik voor het eerst in Snowdonia ben beland. De Pen Llithryg y Wrach werdt daar in de Penn Glibberig en Glad genoemd door de regen en sindsdien wil ik er nog steeds een keertje op komen te staan.
De afdaling loopt ten einde, we naderen een kanaal dat een aantal kilometers langs de helling loopt, een overblijfsel uit de tijd dat mijnbouw hier nog geld in het laatje bracht.
Fris en snel stromend water brengt ons uit de waterproblemen, al gebruiken we het nog niet. Er is nog een beetje water op voorraad maar we weten nu dat we voldoende water hebben mocht het nodig zijn.
Ook zien we hier een dood lam, de kop helemaal open gereten door een dier of val. Aan de kleur van het bloed te zien is het allemaal nog erg vers en de ooi draait wat besluiteloos om haar jong heen…..Doorlopen maar, hier kan ik slecht tegen.
En het ergste moet nog komen…….
We volgen het kanaal, een heerlijk vlakke dijk slechts onderbroken door de overstapjes bij de hekken.
En na een kilometer of 4 buigt het pad af richting Capel Curig, waar Peter inmiddels de tenten heeft staan.
We zien onder ons de weg, de boerderijtjes en de eerste huizen van Capel Curig en we kikkeren helemaal op. Het is weer erg warm geworden en we hebben honger en dorst.
De sfeer zit er goed in tot we net naast het pad een lam vinden dat erg raar ligt, en niet overeind kan komen. Ik probeer het dier overeind te helpen, maar het valt weer volkomen slap terug. Mijn maag draait om, het lijkt een gebroken rug of zoiets en het diertje zal het niet halen. Dat vindt ik niet eens zo erg maar de gedachten dat het misschien nog dagen zo ligt….
Voor me zelf besluit ik om de eerstvolgende boerderij binnen te stappen om in ieder geval de boer te waarschuwen. Het is de natuur hou ik me voor, en realiseer me dat zijn vele tienduizenden soortgenoten het hier waarschijnlijk beter hebben dan de kalveren in stallen en andere misstanden in de vleesindustrie.
Het is een mooi maar hard land, met soms stugge, maar toch vriendelijke mensen, en zo nu en dan moet je even dit soort dingen verwerken.
Bij de boerderij onderaan het pad aangekomen is er behalve een zeer onvriendelijke Border Collie niemand te zien en we laten de boel maar voor wat het is….
De pub lokt want we zijn afgepeigerd, hebben dorst en gierende honger. Ook voelen mijn voeten onderhand aan alsof mijn schoenen gevuld zijn met sambal. Inderdaad, al weer rood hete chili pepertjes…
Als we later, met gevulde buik en voldaan gevoel de camping oplopen treffen we Peter aan, lezend voor zijn tent en het weerzien is hartelijk. Hij heeft genoten van zijn daagjes rust zonder de alsmaar voortrazende gekken en hij heeft zelfs eenmogelijkheid gevonden om een top-rope beklimming te maken. De rest van de dag wordt gevuld met verhalen, douchen, eten en drinken.

Penn Yr Helgi Du

Eindelijk!

Zomaar een tochtje van 2 dagen door Snowdonia, een gebied waar ik jaren terug al zo veel van ben gaan houden dat de rode draak uit de vlag van Wales op mijn schouder getatoeëerd staat. En ik ben bijzonder blij dat ik 2 andere mensen met een gelijke liefde voor de bergsport heb kunnen laten delen in dat gevoel.
Ik kom er zeker nog eens terug, wie weet al weer snel.

YR DDRAIG GOCH

Rob Plas: tekst & fotografie
Richard Weustink: fotografie

Praktische informatie:
Reis: Rotterdam Europoort > Hull
Nachtboot P&O, verder goede wegen tot in Snowdonia zelf.
OV: 's winters bijna niets, hoe verder de zomer in, des te meer bussen er rijden.
In Wales vindt je veel goed uitgeruste Outdoorshops, sterk aanbevolen is de Cotswold Outlet Store in Betyws y Coëd waar veel uitstekende kleding van A-merken tot 50% kan zijn afgeprijsd.
Kaarten: Absolute must!
Ordnance Survey Outdoor Leisure nr. 17. Het hele gebied op 1 dubbel bedrukte kaart, 1:25000. Neem de iets duurdere geplastificeerde uitvoering, met de grote kans op slecht weer blijft deze heel en leesbaar.
Uitrusting:
Goede regenkleding!!!!! Ook bij perfect mooi zomerweer. Het weer kan er in een uur tijd finaal omslaan.
Verder vindt je goede up to date weerberichten in de jeugdherbergen en mountain rescue centers.
's Winters stijgijzers en pickel ed.
Bij slecht weer (zicht minimaal!) is het noodzakelijk dat je op zijn minst een basiskennis van het hele kaart en kompas gebeuren hebt.
Water vindt je verder vrijwel overal, al kan een filter aan te bevelen zijn in de drogere perioden.
Overnachtingsmogelijkheden:
Buiten het park: Redelijke grote familie campings
In het park: kamperen bij de boer, in elke vallei vindt je er wel 1 of 2
Bunkhouses zijn prettig bij slecht weer, keuze uit 5 of 6 jeugdherbergen op dagafstand lopen van elkaar en uiteraard de vele B&B's.
Wildkamperen mag officieel niet, het land is ook bijna allemaal privébezit, maar zeker hogerop gebeurt het veel. Boete is ca £20,- maar bij een goede indruk kan je er nog wel eens onderuitkomen.
Volg verder de countrycode: Geen vuurtjes, en laat hekken ed. achter in de stand waarin je ze aantreft.
Over het typische gebruik van "scramble"routes:
Als buitenstaander krijg je zeer snel de indruk dat men overal maar zo'n beetje tegen op klautert, maar er zijn wel degelijk vaste routes. Een mooi boekje is "Scrambles in North Wales" dat verkrijgbaar is in elke outdoorshop daar. Aan de ene kant vindt je zo hele mooie routes, aan de andere kant voorkom je er mee dat je jezelf vastklimt in een te zware route.


Hiking-site.nl op Twitter




Share/Bookmark
homezoeken op deze sitetop van de pagina
Vertel vrienden over deze pagina

Laatste wijziging: 04-11-2017

Hiking-site.nl is een site voor actieve buitensporters, wandelaars en hikers die op zoek zijn naar informatie over materiaal, routes, navigatie, EHBO, tips en tricks, avontuur, wandelen, outdoor en buitensporten. Nieuw op deze site?
Lees dan eerst eens rustig deze pagina met informatie over Hiking-site.nl!
[home] [linken naar Hiking-site.nl] [adverteren op Hiking-site.nl]