"Deur die'n drek smoksen"

Weekend Winter Hike 22-25 Februari 2002 / Groep 3B

Ondanks de knerpende pijn in mijn hoofd is het eerste wat ik bewust doe deze ochtend luisteren of het niet meer regent. Ik hoor niets op het tentdoek kletteren dus dat klinkt al een stuk beter dan gisteravond. Naast mij in mijn splinternieuwe tentje ligt Sebastiaan Aller, een jongen die ik eigenlijk helemaal niet ken. Later zal ik leren dat hij 21 is, medicijnen studeert en dat hij naast het leeftijdsverschil (Uw scribent is net 38 geworden) ook in verder bijna alles verschilt met mij. Behalve een ding: de liefde (drang?) voor het zogenaamde outdoor gebeuren. Dat is de reden waarom Sebastiaan nu een onrustige nacht heeft gehad in een klein tentje, naast een snurkende en hoestende kerel die hij verder ook niet kent en die hem ook nog eens op zoek naar zijn bril een tik in zijn gezicht heeft gegeven. De locatie is camping Domaine de L'Eau Rouge vlak buiten Stavelot in de Ardennen, alwaar gedurende de vrijdag voor deze nacht 19 buitensporters van allerlij pluimage zich hebben verzameld voor de eerste Hiking-Site Weekend Winter Hike. Begonnen als een oproepje op deze site is er na veel geregel van Peter Meier geen weg terug. Het is midden in de winter, takkeweer en ik lig op 2 cm van de grond in een tentje, slechts gescheiden van de vette zuigende modder door een slaapzak, thermorestmatje, een binnententje en een grondzeiltje. De hoofdpijn is mijn eigen schuld: de bar van de camping verkoopt een lokaal gebrouwen gerstenatje waar ik, en met mij meerdere leden van de groep, wel pap van lusten.

De bedoeling van dit weekend is om mensen naar eigen wens de gelegenheid te geven een mooie outdoor ervaring te hebben in de Ardennen samen met oude vrienden en nieuwe kennissen. Door de groep op te delen in 3 groepen kan iedereen wel iets van zijn of haar gading vinden in het programma, maar Sebastiaan en ik zitten in groep 3, ook wel bikkels genaamd. Wij willen de komende 3 dagen een zware wandeling, of smoks in het Hiking-Site jargon, door de Ardense heuvels maken en daarbij 2 nachten in de bossen kamperen. Na de gebruikelijke trage start in de ochtend is het om een uur of 11 toch zo ver: we vertrekken, onder toejuichingen van de mensen van groep 1, die ik er van verdenk dat zij daarna gauw weer hun tentjes hebben opgezocht. Direkt van de camping af gaat de weg maar 1 kant op: omhoog, en daarna nog hoger. Het eerste noemenswaardige stuk van de route die de groep loopt onder leiding van Richard "de Weus" Weustink is een oud spoortraject dat door een schitterend loofbos loopt en uitloopt in een soort van canyon. Hier worden al snel de camera's tevoorschijn gehaald. Iets wat we nog vele malen zullen doen deze dagen.

Even voorstellen
De rest van de groep bestaat uit:
Duncan de Bruin, zoals altijd vergezeld door Royce, zijn trouwe Groenendaeler, een soort Belgische Herder, een schitterende gitzwarte hond die als volwaardig lid van de Hiking-Site crew wordt gezien.
Fred Verheul, een rustige, maar bere-sympatieke jongen uit Zoetermeer
Henk Veldmans, een rustige jongen uit Delft, die ik verder niet echt heb leren kennen.
Joop de Gruiter, ook een nieuw gezicht voor mij, maar wat een auto!
Maarten van Loon, van tijd tot tijd wat aan het worstelen met zijn keks, maar lopen dat tie kan…..
Sebastiaan Aller, een sympatieke limburger en door een speling van het lot gekoppeld aan:
Rob Plas, oftewel ondergetekende, die met die babbels en verhalen

Na de eerste heuvelrug te zijn overgestoken komen we in een piepklein dorpje in de plaatselijke tot kroeg verbouwde huiskamer terecht. De koffie is prima, Royce is er welkom en de chocomel wordt er in een pannetje verwarmd. De beste man verkoopt zelfs kleine cigaartjes, die door een aantal van ons met graagte worden aangeschaft voor "na het eten".

Na deze rustpauze vervolgen we onze weg terug de bossen in waar we na een loodzware klim op vlak terrein aankomen. Hier moeten we een kilometers lange brandgang volgen waarvan ongeveer 80% van het terrein onder een of meer decimeters water staat. Schitterend om te lopen, maar zwaar. Ook mag je je aandacht geen seconde verslappen, want een nat pak is zo gehaald. Hier beginnen de eerste nivo verschillen in de groep zichtbaar te worden: Maarten en Richard stoempen lekker door, Joop hobbelt er dapper achteraan, Henk neemt alle tijd voor foto's en haalt de kopgroep dan weer net zo makkelijk weer in terwijl Duncan het langzaam echt moeilijk begint te krijgen, net als Royce, die voor het eerst met zijn nieuwe rugzak loopt en daar toch wel last van ondervindt. Fred loopt zo'n beetje tussen de kopgroep en de achterblijvers in, terwijl ik bewust bij Duncan blijf, om hem wat te helpen en moreel te ondersteunen. Ook neem ik de rugzak van Royce over, want voor Duncan is dat net te veel van het goede. Toch genieten we met volle teugen, en heeft iedereen het goed naar zijn zin. Het is de hele dag al droog, dus we mogen niet klagen, alleen is het zo fris dat we tijdens de rustpauzes snel afkoelen en maar weer verder lopen.

SNEEUW!
Laat in de middag begint het zachtjes te sneeuwen, iets wat we allemaal prachtig vinden. Alleen het zachte sneeuwen verandert geleidelijk in een heuse sneeuwstorm, iets wat schitterende beelden oplevert en ondanks de fors gedaalde temperatuur wordt het moreel alleen maar hoger. Voor de meesten is dit een nieuwe ervaring, en ook ik maak dit voor het eerst zo mee.

Als het sneeuwen na een uurtje weer wat afzwakt zetten we de tentjes ergens in een bos op en is het tijd voor eten en eindelijk echte rust. De tentjes in de sneeuw, tussen de dennebomen leveren talloze idillische plaatjes op, en het uitzicht over het besneeuwde dal is weergaloos mooi. Even is er nog een spannend moment als we ontdekt worden door een persoon in een dikke Nissan Patrol, die ook nog eens zit te bellen. Hij blijft een minuutje of wat staan, maar rijdt dan weer door. Verder zijn de enige mensen die we daar gezien hebben in de bossen 2 volgepakte hikers op de GR.

Na het eten en de inmiddels traditionele Gluhwein van Richard komen de leden van de groep al snel tot de conclusie dat er maar 1 ding op zit: hup de warme slaapzakken in. Wel nog even 's avonds laat op mijn gemak een toiletstop gemaakt in de sneeuw met een schitterend uitzicht over het dal dat nu zo nu en dan in het maanlicht baadt. De nacht verloopt verder zonder verstoringen, alleen Joop droomt op een gegeven moment dat er mensen aan zijn tent staan, waarna hij half in slaap enthousiast Bonjour, Bonjour begint te roepen, tot verbazing van zijn tentmaatje Richard. Wat dat betreft is het bij je hebben van een hond best wel prettig. Deze zal zeker wakker worden en gaan grommen of aanslaan, wat eventuele indringers hopelijk afschrikt, maar in ieder geval iedereen zal wekken.

Zondagochtend, 08:00
Zo tussen half acht en half negen is iedereen weer wakker en is het tijd voor warme koffie en ontbijt. Er is nog wat sneeuw bij gevallen gedurende nacht, dus de camera's klikken er weer lustig op los. Zeker in combinatie met de ochtend nevel ziet het er allemaal prachtig uit. Als om een uur of 10 iedereen gegeten heeft en de rugzakken weer gevuld zijn gaan we weer op pad. Het is droog, zo nu en dan breekt er zelfs een waterig zonnetje door en de smeltende sneeuw levert nog steeds mooie plaatjes op.

De tocht voert ons min of meer in een boog om La Gleize heen, maar mede door de zwaarte van het terrein ligt het tempo net wat te laag om de geplande bivaplek overdag te bereiken. Zelf begin ik overigens echt moe te worden, en vooral mijn schouders beginnen me danig op te spelen. De week voor dit weekend heb ik nog 3 dagen doodziek op bed gelegen en ik ben duidelijk nog niet 100%. Ik merk dat ik zelfs niet meer kan genieten van een schitterend smal paadje langs een helling, iets waar ik normaal gesproken wel helemaal in op kan gaan. Het enige wat ik nog zie is dat het alweer omhoog gaat. Ook Fred heeft duidelijk last van de zwaarte van de tocht net als Duncan. Ook Royce heeft weer last van zijn rugzak. Als de hond dan ook nog eens na een steile afdaling onderuit gaat neemt Fred de rugzak van Royce maar over.

Weer een uurtje later verstuikt Duncan zijn knie zodat hij, Fred en ik langzaam maar zeker beginnen te overleggen over een alternatief: Groep 3B.

Zelfs op een vlakke asfalt weg blijven we met zijn viertjes duidelijk achter bij de rest zodat op een bepaald moment besloten wordt door ons om na La Gleize af te haken en terug te gaan naar de camping. La Gleize was nl. intussen een doel geworden, er omheen zou helemaal onhaalbaar zijn. Tijdens een korte rustpauze delen wij onze beslissing met de rest van de groep die daar gelukkig heel goed mee omgaat. Geen gezeur van watjes, of andere macho praat, het gaat er uiteindelijk om dat je het leuk vindt waar je mee bezig bent. We besluiten om tot La Gleize door te gaan en om dan na een horeca stop op te splitsen. Na een korte geschiedenisles in La Gleize door mij duiken we snel een restaurantje in. Royce mag eigenlijk niet naar binnen, maar hij mag in de serre blijven terwijl genieten van een ommeletje, spaghetti of Luikse ballen met friet. Ook een biertje gaat er goed in. Ik heb nog geprobeerd of we in de serre mochten overnachten, maar daar wilde de eigenaar niets van weten. Jammer, hij heeft een flinke bar omzet gemist. Intussen zien we door de ramen dat het weer snel verslechterd en tegen de tijd dat we na het eten afscheid nemen van de 5 die doorgaan is het weer gewoon slecht. Natte sneeuw, regen en harde wind moet de keuze om door te gaan erg zwaar gemaakt hebben. Ik heb bewondering voor deze jongens, want Duncan, Fred en ik zijn nu alleen maar meer overtuigd van het feit dat wij voor ons de juiste beslissing hebben genomen. De door de eigenaar van het restaurant gebelde taxi komt netjes op tijd en die heeft ook een goede rit achter de rug: Uit vermoeidheid, opluchting of weet ik veel wat ronden we de ritprijs van 23,50 Euro af naar 30, want dat rekent zo makkelijk……….. De laatse 100 meter naar de camping moeten we lopen, want de chauffeur durft het steile weggetje niet met de auto af. Als we tussen de bomen door Raymond en Peter zien staan klinkt het al gauw het HEEEEEEE, Biertje??? door het donker en we kunnen zelfs nog een bord friet mee eten. Het koppel dat de camping runt toont alle begrip voor onze toestand en biedt ons aan om de matjes uit te laten rollen in het verwarmde washok. Een blik op het modderige veld is voldoende om op hun aanbod in te gaan.

De avond wordt doorgebracht in de gezellige bar, met het uitwisselen van ervaringen en plannen van eventueele latere ondernemingen. Ook Frank en Franka,het stel dat de camping runt hebben het duidelijk naar hun zin met ons gezelschap. Royce ligt voor pampus onder een tafel, en wij maken het ook niet echt heel laat. 's Nachts slaap ik eigenlijk erg onrustig: ik heb het te warm, er spoken duizenden gedachten en herrinneringen door mijn hoofd, en Royce vindt nu net mijn voeten het ideale plekje voor zijn slaapplek. Ik laat 'm maar liggen, het dier heeft het ook zwaar gehad.

Maandagochtend ruimen we in alle rust en in de plenzende regen de boel op, ontbijten (1 mueslibol met anderhalve knakworst) en Fred en ik gaan nog even Stavelot in om wat te shoppen. We zien er nog een groep rugzakkers die er bij lopen als voddenbalen, met gewone nylon regenjacks en vage schoenen. Om een uur of half 12 komt groep 3A aan op de camping, ook al onder het roepen van HEEEEEE, Biertje??? We zetten snel warme koffie voor ze want ze hebben geen droge minuut meer gehad nadat we afscheid hebben genomen van ze in La Gleize.

Hierna was het een kwestie van vlug alles inpakken, afscheid nemen en naar huis rijden. Eenmaal thuis ben ik eerst maar eens de luxe van mijn toilet gecontroleerd, en heb daarna een uurtje in een heet bad gelegen. Helaas, het hele verhaal is alweer een herrinnering, en zeker een goede, maar de volgende hikes liggen alweer in de planning. Gelukkig werkt de menselijke geest zo dat de pijn, het ongemak en de vermoeidheid zeer snel vergeten zijn, terwijl de mooie en humoristische momenten nog lang blijven na sudderen. Misschien is dat het wel dat ons steeds weer opnieuw dergelijke tochten laat ondernemen.

Rest mij om een paar mensen te bedanken:
Raymond voor de boodschapen uit Spanje, Peter voor zijn organisatietalent en de overige deelnemers voor hun inzet en aanwezigheid. De camping wil ik sterk aanbevelen als uitvalsbasis voor dergelijke ondernemingen: de eigenaren zien helemaal de lol in van dit soort tochten, ze zijn zelf ook buitensporters. Hun omgang met de klandizie zou een goed voorbeeld zijn voor vele andere campinghouders, de sfeer was perfect en we zullen zeker terugkomen. Meer info vindt je hier: http://www.eaurouge.nl/

Voor de mensen die meer willen weten over hoe het met Royce is gegaan, en hoe de hondenrugzak van Radical Design precies werkt wil ik verwijzen naar de website van Duncan: Walkyourdog.nl

Rob Plas