'dwars' door de cirque de gavarnie

Ivo,
Als Pirineos-adept geniet ik zó van je foto's van de laatste dagen! Ben zelf net weer terug. Het hart jeukt weer als ik je foto's zie.
Bekend terrein, hier de route vanuit Cirque naar Sarradets? Verderop la Falsa Brecha ...

Marja,
ik zal hier een kort overzicht geven hou we hebben gelopen.
Mogelijk dat er nog een schrijfblokverhaal volgt.
Een 5-daagse tocht door het nationaal park bij Ordesa gelopen. Ik was er al eens geweest. Enigszins bang voor de herhaling maar meer nog dan de vorige keer kon ik echt genieten van de grandeur van dit gebied. De foto’s zijn een flauw afkooksel van wat je zintuiglijk ervaart. Iedere dag had zijn hoogtepunten. Niet zo direct voor beginners en goed zicht lijkt mij ook essentieel. Het mooie van deze tocht is dat je ook over de faja de las flores kan lopen zonder dat je de confrontatie aan moet gaan met de clavijassen.
-Met de nachttrein naar lourdes en omdat het woensdag was ging er vanaf Luz een middagbus (vol met schoolkinderen) naar Gavarnie. Direct begonnen met onze tocht. Dwars door de cirque, over l’echelle des sarradets om onze tent op te slaan hoog in de cirque op enkele vlakke plekken ‘op zijn rand’. Zoveel beter dan bij de refuge.
-Een klassiek stuk door na breche de roland naar de taillon te lopen. En waar anderen terugkeerden ‘liepen’ wij door en trakteerden we ons op een erg steile en vermoeiende afdaling over een puinhelling ZW van de taillon om via Llanos de salarons ons kamp op te slaan bij aguas tuertas. Nog maar af en toe hebben we een mens gezien. Gemzen des te meer.
Ik had het plan om de nacht door te brengen op de escuzana. Een top die trakteert op een mooi prentje. Ik had er de zonsopgang boven monte perdido willen meemaken. Mijn kaars was echter uit en er bleef geen energie meer over om nog eens 500m te gaan klimmen.
-Wat we de volgende ochtend nog niet wisten; de dag is langer geworden dan gepland. Over de fajas de las flores, onze weg zoekend doorheen de kalkstenen woestenij ten N van circo de cotatuero. Over collado de descargador naar refugio de goriz. In tussentijd getrakteerd op een onweer met wind, regen en hagel. Ik had weet van mooie bivakplekken bij collata arrablo. In mijn gedachte zou er nog volop water stromen door de barranco de arrablo en daarom werd er bij Goriz niet bijgevuld.
Grote fout geweest; het maakt wel degelijk een verschil als je hier begin juli en midden september komt. Er zat niets anders op dan af te dalen naar fon blanca. (Waardoor onze route die voor morgen op het programma stond niet konden. Namelijk de ‘hoge route’ (ook gr11) vanaf de col naar collado de anisclo.)
Persoonlijk vind ik het kamperen bij fon blanca minder mooi dan wanneer je nog even de moeite doet richting collado de anisclo te lopen. Twee terrassen hoger zijn er mooie spots.
-Tegen het eind van de volgende dag zouden we onze tent opslaan ergens aan de zuidkant van Lago de marboré. Naar collado de anisclo is het enkel op’t einde even wat steiler omhoog. Dan steil maar relatief ongevaarlijk richting vall de pineta om halverwege over de faja de la tormosa naar onze eindbestemming te trekken. Nog voor je deze faja bereikt is er op de gr11 route een kleine bron te vinden die nog ‘volop’ water gaf.
In mijn gedachte was het ontspannen lopen over de faja maar dat bleek flink tegen te vallen. Erg golvend, soms wat ruig. Nog voor we de waterval bereikten die vanaf balkon de pineta naar beneden viel zijn we van het pad afgeweken en hebben we zelf onze weg gezocht om aansluiting te vinden op het zig-zag pad dat vanuit het dal naar het groene meer gaat. Zo moet er achteraf minder worden geklommen. De vorige keer toen ik met mijn dochter en haar vriendin hier was, was de beek te breed om over te steken.
Ik was verrast dat er toch nog vrij grote bivakplekken te vinden waren om onze tent op te zetten.
-De volgende dag was het plan om monte perdido te beklimmen vanaf zijn noordwand. Omhoog zou nog zijn gegaan maar om die steile rotswand (bij het begin) in de afdaling te nemen, dat durfde ik niet aan. Het weer was ook erg onstabiel. De top zat voornamelijk in de mist en af en toe regende het.
We hebben dan maar opgebroken en zijn doorgetrokken naar gavarnie.
-Op onze reservedag ben ik teruggekeerd richting hourquette d’alans om de pimené te beklimmen. Een hoek waar je gegarandeerd vale gieren kan spotten.
En voor volgend jaar liggen er weeral wat plannen klaar. Als ik het voor het kiezen heb ga ik eind mei, begin juni door het l'aston gebied (en omstreken) zwerven; in tegenstelling tot deze tocht zal 'eenvoud' centraal gaan staan in een gebied waar het erg rustig is en heel wat 'intieme' plekken kent.
Ivo

Leuk om te lezen, Ivo.

Hoewel ik het gebied een beetje ken, kan ik een paar dingen niet plaatsen bij het lezen van je verhaal:
- Aguas Tuertas - ik dacht dat dat ten westen van Candanchu lag?
- puinhelling vanaf El Taillon: is dat vanaf de Dedo gezien als het ware "doorlopen"?
- Voor de Faja de las Flores heb ik vanuit de canyon van Ordesa zowel omhoog als omlaag clavijas gehad. Maar ik maakte een dagtochtje vanuit beneden terwijl jij in de vijfdaagse op hoogte bleef.

Nou ja, whatever, voorlopig blijf ik op verre afstand van je qua kennis van de Spaanse Pyreneeën. Volgend jaar een kleine inhaalslag met de GR11...

Marla

zal veel duidelijk maken
http://fcorpet.free.fr/Raids/CarteBoucharoTozalGalineroOrdessaMoy.jpg

Ivo,

Eerlijk gezegd was ik gisteren te lui om mijn eigen Alpina-kaart erbij te halen. Nu ligt die opengevouwen en is alles me duidelijk.

Ik krijg de kriebels om in dat gebied ook op hoogte zo rond te zwerven. Ik ken wel twee aanlopen vanuit de Cirque de Gavarnie of Port de Boucharo naar Refugio Sarradets, ook de route van Breche naar Goriz (ook akelig getobt in de sneeuw, niet fijn) en de Faja de las Flores via Clavijas de Coratuero omhoog en Via de Clavijas de Salarons terug, maar zo'n tocht op hoogte met bivak op hoogte, dat moet toch ook maar gauw eens gebeuren!
Marla