foto In het schrijfblok komt telkens een nieuw (reis)verhaal over de belevenissen van bezoekers van de site. Ook jij kunt jouw verhaal insturen voor publicatie.

Mont Blanc

Verleden week vrijdag was het zover. Na afscheid te hebben genomen van patientjes en de familie in het Sophia kinderziekenhuis zijn we vertrokken richting Geleen om de resterende twee klimmers op te halen. Overnacht in Duitsland om de volgende ochtend via Zwitserland dan aan te komen in Chamonix. Voor diegenen die er nog nooit geweest zijn, een dal met aan beide kanten hoge indrukwekkende bergen. Riviertjes, bossen, het geheel straalt meer iets uit van een dorpje in zwitserland of Oostenrijk dan de voor mij bekende Franse uitstraling en mentaliteit.

Op Zondag zijn we begonnen met een inlooptocht op Le Brevent (2000-2500 mtr), bergen recht tegenover het Mont Blanc massief, wennen aan de schoenen die een aantal van ons net voor het eerst aan de voeten had, maar ook aan inspanning op hoogte. Het valt ons op dat het weer snel veranderd rondom deze bergen. Zo lopen we nog in de zon te zweten, of er breekt een regenbui los. Na een tocht van ongeveer 4 uur zijn we terug gegaan naar het hotel.

Bij het wordt hotel moet je je niet te veel voorstellen, als we het van te voren hadden geweten hadden we zelf een paar sterren meegenomen. Geen aparte kamers maar slaapzalen. Terug naar de schoolreisjes en jeugdkampen.

Een verplicht onderdeel van de dag was de briefing om half 7 over wat er de andere dag zou gaan gebeuren. Voor maandag en dinsdag staat er een verblijf op het programma in de Cosmichut, het oversteken van de Vallee Blanche en een beklimming van de Mont Blanc du Tacul op het programma.

Een golf van informatie komt op ons af over kleding, eten, drinken etc etc. We moeten zelf bepalen wat we menemen aan eten en drinken, kleding enz., maar het moet in iedergeval voldoende zijn voor twee dagen. Liga’s, chocolade, nootjes, sultana’s en 4 liter water verdwijnen naast de benodigde uitrusting stukken, zoals helm, lampje, stijgijzers, pickle’s in de rugzak. Daarbij komen nog de nodige camera’s.

Vanuit Chamonix vertrekken we met de lift naar de Aquile du Midi op 3800 mtr hoogte, ongelofelijk wat we daar zien, naast de indrukwekkende natuur, busladingen japannertjes/chineesjes die met je op de foto willen. Na 15 minuten wennen aan de lucht pakken we de kabelbaan die ons over de Vallee Blanche richting Italie vervoert. Het is de bedoeling dat we vanuit Italie middels een 3 a 4 uur durende tocht lopend door de sneeuw terruggaan naar de Cosmic hut die op 3600 mtr naast de Aquile du Midi ligt. Hier zullen we blijven overnachten. Tijdens de tocht hebben we schitterend weer, strak blauwe lucht, sneeuw om ons heen. Het is allemaal zo onwezelijk. Kleine lawine’s op de rotsen om ons heen brengen je snel weer terug naar de werkelijkheid. Wat een herrie!!!.

Na een uur of 3 krijgen we een beetje wind, heerlijk want lopen in de zon en sneeuw is warm, of komt het door het feit dat we teveel aanhebben. Aangekomen bij de Cosmic is het spullen uit trekken en naar de slaapzaal,we hebben het geluk dat we met de ploeg 1 zaal hebben. In berghutten wordt je normaal ingedeeld op een zaal waar voldoende ruimte is. De gids komt ons vertellen dat we s’nacht om drie uur gewekt worden om de Mont Blanc du Tacul te beklimmen. Om half zeven is het eten, en daarna slapen. Echter door de hoogte en spanning komen veel in de groep niet aan slapen toe, liggen te draaien en doen geen oog dicht. In de hut horen we de wind steeds sterker worden.

Om drie uur worden we gewekt, de gidsen hebben besloten dat het ondanks de wind nog steeds veilig is om de beklimming te doen. In groepjes van 4 vertrekken we richting du Tacul. In het donker lampjes op het hoofd. Windvlagen gieren om ons hoofd. En als we na 3 uur bijna op de top staan (25 mtr eronder) is de wind zo sterk dat besloten wordt terug te keren, de wind heeft snelheden van 100 km per uur bereikt, en niemand heeft zin om van een graat (dunne sneeuwrand) afgeblazen te worden. Ook het weer veranderd, de lucht trekt dicht, bang voor onweer worden we met spoed naar beneden gedirigeerd richting Aquile du Midi, een tocht van 4 uur met een steile klim. Uitgeput maar onder de indruk dat we dat toch maar gedaan hebben, staan we op de Aquile du Midi.

De vreugde is echter van korte duur. Francis de hoofdgids verteld ons dat de Mont Blanc 3 keer zolang klimmen is en 3 keer zo zwaar. Hoe gaan we daar opkomen?. Beneden terug in het dal hebben de gidsen overleg over onze kansen om de Mont Blanc zelf te beklimmen.
Een domper!, van de ploeg van 12 man zullen naar verwachting maar drie personen sterk genoeg zijn om de top bereiken (Ewout, Roel en Remco). Voor Armand, Ricardo en Hans wordt zelfs een alternatief programma in elkaar gezet, de beklimming van de Grand Paradiso (4063 mtr) in Italie zodat zijn ook kans maken op een toppoging, de middenmoot mag kiezen Mont Blanc of Grand Paradiso. Een beetje gedesillusineerd keren we terug naar het hotel. Ik loop rond met de vraag wat moet ik. Reinier, mijn klimmaat loopt met de zelfde gedachte rond. Eenmaal in het hotel zijn we er snel uit. We zijn voor de Mont Blanc gekomen en zullen dus ook hier klimmen. We hebben er de laatste 8 maanden niet voor niets voor getraind we zien wel hoever we komen.

Woensdag, rustdag. Aardig weer en het zonnetje komt ook voorzichtig, we besluiten naar een meertje in de buurt te gaan om wat te ontspannen. Het water is heerlijk, en het zwemmen zorgt ervoor dat de stramme spieren weer lekker los komen.

De rest heeft ook besloten voor de Mont Blanc te gaan, met die gedachte nemen we de volgende dag afscheid van de drie Italie gangers. We hebben een extra zware dag voor de boeg, normaal kan je met een treintje naar 2200 mtr hoogte, en vanuit daar lopen naar de hut. Door lawine’s was het spoor beschadigd en werd er niet gereden tot 3 juli. Lopen dus vanaf het dorp een extra klim van 2250 mtr. Lopend over alpenweiden, bos, spoorbaan, sneeuw en rotsen komen we na 5 uur aan in de hut. Ik zit er redelijk door en heb een slechte dag. Remco loopt nog lachend rond en lijkt nergens last van te hebben. Snel de uitrusting af en twee uur slaap pakken voordat we gaan eten.

Soep, pasta en rundvlees, het standaard menu in elke hut, elke keer weer iets anders klaargemaakt. Door de ervaring van maandag en dinsdag weten we dat het noodzaak is zo snel mogelijk de rugzak in orde te maken en gaan slapen. Om 8 uur ligt iedereen plat, en weer die gedachten van red ik het wel, spanning bij iedereen. Twaalf uur gaat de wekker, en je merkt dat iedereen op scherp staat, binnen no time zijn we aangekleed en zitten we in de eetzaal. De helicopter heeft geen brood meer gebracht en we moeten het doen met een plak cake, een marsje, kop thee en gedroogde pruimen.

De kanshebbers vertrekken om half 1, Remco met Lars (expdieleider vanuit Cave), en Ewout en Roel. Daarna vertrekken Pim en Coen en om 10 voor 1 Martin met Hayo en ik en Reinier. Ik ben samen met Reinier ingedeeld bij Henry Luc een klein pezig mannetje die we de dag ervoor de bijnaam Speedy Gonzalez hebben, Shit!. We vertrekken en beginnen in het donker met een klim over rotsen richting de Goutier hut. Hoewel het een steile wand is (echt stijl) valt het ons eigenlijk wel mee en beginnen er lol in te krijgen, het voelt een beetje als het klimmen in de Ardennen. Nog 10 minuten roept Henry Luc en we zijn bij de Goultier hut. Daar komen we aan na twee uur en we zijn ruim 600 meter hoger. We zien geen anderen die zullen wel verder zijn. Na een 10 minuten pauze binden we onze stijgijzers onder en gaan we begnnen aan de klim van de Dome de Goultier een berg van 4300 mtr. Hier moet je overheen om bij de Mont Blanc zelf te komen.

Het loopt lekker, als we omhoog kijken zien we een sliert van hoofdlampjes slingerend de berg op gaan. Speedy besluit recht toe recht aan te gaan met af en toe iets naar links en rechts om de spieren te ontlasten. En dan gebeurt om half 4 waar ik bang voor was. Ik voel me niet lekker worden op 4100 mtr. Licht in het hoofd en draaierig op de maag. Ik geef aan dat ik even moet stoppen, drink iets en probeer wat te eten, maar krijg er niets in en spuug het stuk muesli reep weer uit.

Het zal me toch niet gebeuren dat dat ik hier moet opgeven. Na 5 minuten besluiten we door te gaan in een rustiger tempo het lijkt een slakkegang maar mijn ademhaling gaat beter en het gevoel in mijn hoofd zakt. Met muizehapjes eet ik lopend de mueslireep op.

Was het de ijle lucht, of te weinig gegeten ik weet het niet, ik merk wel dat ik me steeds sterker ga voelen. We zijn bovenop de Dome de Goutier. Het begint al licht te worden en we hebben een schitterend uitzicht. We zitten boven de wolken. De voorspelling was een grand bleu, een uitstekende dag, blauwe lucht en zon.

Nog een afdaling en kleine klim om bij de Valot hut te komen. De laatste schuilhut op 4500 mtr voordat je begint aan het laatste stuk van 310 mtr naar de top. We dalen af en zien Remco met Lars staan. Remco kijkt verdwaast en afwezig om zich heen, wil daar gaan liggen om te slapen. Hij heeft hoogte ziekte, en de gids besluit om terug te gaan. Later horen we dat hij drie keer in elkaar is gezakt tijdens de tocht naar de Goutier hut waar ze hem in bed hebben geleg om te slapen.

Reinier en ik kijken elkaar aan om te zien hoe het met de ander gaat, er wordt niets gezegd, onuitgesproken weten we van elkaar hoe sterk we conditioneel en mentaal zijn.

Zwijgend pakken we de rugzakken weer en gaan verder. Op deze hoogte wordt elke verkeerde beweging of inspanning afgestraft, door adem te kort. Zolang je in een ritme blijft gaat het goed. Om half 7 staan we bij de Valot hut. Rechtes van ons doemt de Mont Blanc op. Een indrukwekkend gezicht, wit groot en nog ver weg. Veel tijd hebben we niet omdat we ook nog moeten afdalen. Dat is iets waar we opdat moment helemaal niet bij stil staan. Een sliert van zwarte stipjes slingert zich omhoog, veel hebben gewacht op de beste condities en dat moet vandaag zijn.

Lopend langs prachtige ijswanden en sneeuwwallen staan we opeens voor het laatste stuk. Nog 20 minuten klimmen verteld Henry Luc. De Mont Blanc wordt ook wel de witte dame genoemd. Vrouwelijk en volgens mij klopt het ook, aantrekkelijk, mooi, betoverend, te overwinnen, te bestijgen, maar vooral onvoorspelbaar. Als we willen beginnen aan het laatste stuk van de beklimming (er is dan geen weg meer terug), vliegt er een helicopter in het rond. Deze landt regelmatig een paar honderd meter achterons en komt dan weer terug, Met interesse kijken we naar de verrichtingen, op dat moment verteldt Henry Luc dat de dag ervoor op het stuk waar wij staan een gids met twee klimmers 300 meter naar beneden is gestort en dodelijk zijn verongelukt en dat de helicopter de lichamen aan het bergen is. Het weer was die dag van onbewolkt in korte tijd omgeslagen in mist. Tijdens de afdaling zijn ze waarschijnlijk de weg kwijt geraakt en gaan glijden stond er in de krant.

Op dat moment komt het besef dat we nog een stijl stuk te gaan hebben naar de top (zie rechts), maar ook nog een heel stuk terug. Na ruim 7 uur lopen staan we weer volledig op scherp. En elke stap die we maken gaat met volledig geconcentreerd, staat mijn voet goed?, kan ik hier mijn pickle neerzetten?, niet blijven haken met mijn strijgijzer. En dan om kwart voor 8 staan we beiden op de top van de Mont Blanc.

Van te voren vaak er over gedacht wat ik zou doen als ik daar sta. Helemaal niets ik laat stil alles om heen op me inwerken, de hoogte, het uitzicht, mijn gevoel schreeuwen, huilen, lachen. En dan komt de ontlading met een kijhard “YES” kom ik terug tot de realiteit. We feliciteren elkaar en kijken rond. ?????? waar zijn de anderen?. We zijn als eerste op de berg. Hoe kan dat?, waar zijn Ewout en Roel, Pim en Coen, Martin en Hayo. 15 minutren later komen Pim en Coen, we maken foto met de shirts van het Sophia en genieten. Bellen het thuisfront en kunnen enkel zeggen “ik sta er”.

Na een half uur moeten we weer terug en beginnen voorzichtig aan de afdaling. Tijdens de afdaling komen we de overige 4 tegen, het zit dus goed ook zij gaan de top halen. Na 6,5 uur afdalen zit ik op bed in de hut, Moe, en als de de anderen aankijk en vraag hoe het gaat, het voelt heel raar allemaal, geen euforie, wev hebben maar zin in een ding slapen!,. 14 uur klimmen, lopen en afdaling hebben hun tol geeist. S’avonds komen de verhalen los en de rotsblokken worden steeds groter. We hebben besloten ook de nacht nog in de hut door te brengen en niet nog eens 4 uur af te dalen.

Zaterdagochtend na een stevige wandeling komen we aan in Chamonix de drie Italie gangers staan ons op te wachten, ook zij hebben de top gehaald.

Peter


Hiking-site.nl op Twitter




Share/Bookmark
homezoeken op deze sitetop van de pagina
Vertel vrienden over deze pagina

Laatste wijziging: 04-11-2017

Hiking-site.nl is een site voor actieve buitensporters, wandelaars en hikers die op zoek zijn naar informatie over materiaal, routes, navigatie, EHBO, tips en tricks, avontuur, wandelen, outdoor en buitensporten. Nieuw op deze site?
Lees dan eerst eens rustig deze pagina met informatie over Hiking-site.nl!
[home] [linken naar Hiking-site.nl] [adverteren op Hiking-site.nl]