foto In het schrijfblok komt telkens een nieuw (reis)verhaal over de belevenissen van bezoekers van de site. Ook jij kunt jouw verhaal insturen voor publicatie.

Zwitserland – Berner Oberland
Trümmelbach-fälle – Melchsee-Frutt

22 juli 2000

Vandaag ben ik jarig en word ik 30. We staan vroeg op, want we gaan naar de Trümmelbach-Fälle. Deze watervallen staan al jaren op mijn verlanglijstje. Al in 1994 stond ik met mijn vader aan de poort van deze waterval, maar omdat het toen winter was, het was in maart, was alles nog gesloten. Eindelijk zou het er vandaag van komen. Alfred is al vroeg bij de bakker geweest om verse broodjes te halen. Na het ontbijt laten we de afwas voor wat hij is en rond de klok van 10 uur stappen we in de auto om naar het dorpje Trümmelbach te rijden. Dat ik vandaag jarig ben en mijn familie ver weg is vergeten we eigenlijk een beetje door het mooie uitzicht en de fijne vakantie die we hier hebben. Wel heb ik al sinds gisteren een raar voorgevoel en ik heb al tegen Alfred gezegd dat het me niet zal verbazen als mijn vader ineens hier op de camping verschijnt vanavond. Ik ben tenslotte jarig en 30 worden is niet niks. Vol goede moed stappen we in de auto en hobbelen het smalle paadje af naar het wegje dat onderaan de camping loopt. We rijden net in het dorpje Bönigen in als ik in een flits een bekende auto aan de andere kant van de straat zie langs schieten. Als het niet waar is. Vol verbazing kijk ik achterom. Daar reed zowaar mijn vader met zijn vriendin Marijke voorbij richting de camping. Snel keren we de auto en rijden terug naar de camping. Onderweg stoppen we snel nog even bij de bakker om wat lekkere zoetigheden te kopen. Bij de camping aangekomen zien we dat Marijke al slingers en ballonnen aan onze tent heeft bevestigd. Triomfantelijk kijkt mijn vader mij aan. “Dat had je niet gedacht hè” roept hij uit. Nou, eeeh eigenlijk wel dus. Alleen niet zo snel, maar wel vanavond. Ze hebben de hele nacht gereden en zijn daarom al zo vroeg hier. Marijke weet precies waar de camping is, want het was haar tip die ons hierheen heeft gebracht. Ze vragen wat onze plannen zijn en natuurlijk stemt iedereen ermee in dat we snel naar de Trümmelbach-Fälle gaan. Immers, mijn vader heeft deze waterval ook nog steeds niet gezien. Koffie drinken we onderweg wel. Marijke heeft nog een thermoskan vol koffie bij zich.

De watervallen zijn overweldigend. Langs de waterval, onder de rotsen, klimt een pad omhoog. Het pad is goed beveiligd met een hek en zo loop je veilig langs het kletterende water omhoog. Overal zijn spectaculaire uitzichtpunten. Het is er heerlijk koel en vochtig. Door het stromende water is een enorme schacht door de rotsen uitgesleten. Aan het einde van de wandeling is er natuurlijk een souvenierswinkeltje en kunnen we alle minerale stenen kopen die er hier zogenaamd gevonden worden. Na het bezoek aan de watervallen drinken we koffie en eten we zoete broodjes aan de oever van een klein riviertje dat hier stroomt. In de verte zien we de besneeuwde toppen van de Jungfraujoch. We rijden vanuit Trümmelbach naar Lauterbrunnen, waar een straal water hoog uit de rotsen zo het dorp in klettert. Wat is Zwitserland toch een prachtig land. ’s Avonds kookt Marijke een éénpansgerechtje bij de tent. We genieten van de stilte en het uitzicht en zo wordt mijn verjaardag een hele bijzondere.

De volgende dag mag Marijke een wandeling uitzoeken en ze heeft er al een in gedachten. We gaan naar Melchtal. Een klein dorpje op zo’n drie kwartier rijden van de BrienzerSee. Met de auto rijden we via Melchtal door naar Stöckalp. We parkeren de auto en nemen de kabelbaan naar Melchsee-Frutt. Dit dorpje ligt op 1920 meter aan de Melchsee, een bergmeer. Hier start een lange wandeling die langs weiden en dalen terug naar Melchtal loopt. Volgens het routeboekje komen er hier vele dieren- en plantensoorten voor en de bergmarmot moeten we zeker tegenkomen onderweg naar beneden.

Mooie rotsen onderweg bij Melchsee-Frutt

Het bergmeer valt een beetje tegen. Het is niet zo groot als we dachten en het is kaal rond het meertje. We beginnen snel aan de wandeling. Het uitzicht is wederom prachtig en een vreemd soort ronde, lichtgrijze stenen vormen het landschap. Bergmarmotten zien we nog niet, maar die komen we vast op een lager gelegen stuk nog wel tegen. Na een stukje over de weiden, waar inderdaad bijzondere planten groeien, dieren zien we tot op heden niet, komen we op een grindpad. Over het pad scheren de cabines van de kabelbaan.

De cabines van de kabelbaan scheren over het wandelpad

We volgen dit pad geruime tijd, maar dan wordt het ons te saai. We gaan van het pad af en lopen de weide weer op. Al snel wordt het ruiger en komen we meer in rotsachtig gebied. Nog steeds geen bergmarmotten, maar wel bomen en wederom mooi bloeiende bloemen. Onderweg nemen we natuurlijk weer de tijd om iets te eten en te drinken om van het uitzicht te genieten. We volgen een soort pad en het wordt steeds steiler en moeilijker begaanbaar.

We lopen op een steil stuk

Uiteindelijk belanden we tussen de bomen op een steil stuk dicht begroeid met struiken. We banen ons een weg en dalen heel langzaam af. Ik krijg zere voeten en wordt moe. Even zie ik het niet meer zitten en ben ik bang dat we hier niet meer uit komen. Er is totaal geen pad meer en we klimmen over rotsen en bomen, om vervolgens weer een steile afdaling over gladde grashellingen naar beneden te glijden. Natuurlijk heb ik met mijn goedkope bergschoenen weer een fout gemaakt en ik besluit om in Nederland meteen op zoek te gaan naar dure, degelijke bergschoenen. Het paar waar ik nu op loop is leuk om in Nederland over polderweggetjes te wandelen, maar voor het echte werk heb ik toch stevige schoenen nodig en niet van die goedkope slappe schoenen.

Mooi watervallen onderweg

Ik verzwik telkens mijn enkels en als we eindelijk de parkeerplaats waar de auto staat zien liggen ben ik blij en opgelucht. Het duurt nog enige uren voor we uiteindelijk de parkeerplaats bereiken en dan ben ik echt uitgeput. Niets gewend natuurlijk. Marijke kan nog wel uren doorlopen, maar zij is een doorgewinterde wandelaar en fietser. Zij draait haar hand niet om voor een fietstocht van Zeeland naar het Westland en loopt met gemak 25 kilometer per dag. Ik heb het gevoel dat wij vandaag wel 40 kilometer hebben gelopen, maar volgens mijn vader is het niet meer dan 10 kilometer geweest. Ik heb nog heel wat te oefenen dus. Bergmarmotten hebben wij overigens vandaag niet gezien. Bij de parkeerplaats is natuurlijk een restaurantje en als beloning voor mijn inspanningen krijg ik, en natuurlijk de rest ook, een lekkere ijscoupe. Moe en zeer voldaan van deze bijzondere tocht komen we op de camping aan. We koken weer een prutje op het campingbrandertje en genieten nog lang van de bijzondere locatie. De volgende morgen is het weer vroeg dag, want mijn vader en Marijke vertrekken alweer naar Nederland. Alfred en ik blijven nog zeker een week in Zwitserland en we zullen nog veel mooie tochten maken.

Digna van den Broek


Hiking-site.nl op Twitter




Share/Bookmark
homezoeken op deze sitetop van de pagina
Vertel vrienden over deze pagina

Laatste wijziging: 04-11-2017

Hiking-site.nl is een site voor actieve buitensporters, wandelaars en hikers die op zoek zijn naar informatie over materiaal, routes, navigatie, EHBO, tips en tricks, avontuur, wandelen, outdoor en buitensporten. Nieuw op deze site?
Lees dan eerst eens rustig deze pagina met informatie over Hiking-site.nl!
[home] [linken naar Hiking-site.nl] [adverteren op Hiking-site.nl]