De GR 67 "Tour en Pays Cévenol"

Na een jaar of twee uitstel is het er uiteindelijk van gekomen, een tocht door de Cévennes, één van de mooiste en meest rustige streken van Frankrijk.

Vertrek Kortrijk - Anduze, 13 mei 04
Om 07:22 uur zijn we met de trein vanuit Kortrijk vertrokken richting Lille Flandres. Aangekomen in dat station moeten we vijf minuutjes te voet naar het station aan de overkant, Lille Europe. Dit is de vertrekplaats van onze TGV richting Nîmes. Normaal zou onze trein vertrekken om 08:49 maar door een staking van de Franse spoorwegen had dit vertrek vertraging van gelukkig maar een kwartier. De rit van naar Nîmes verloopt uiterst snel, de trein maakt zijn vertraging van 15 minuten goed en komt zoals gepland aan om 13:14 uur. Het weer onderweg evolueert gunstig, van grijs in het noorden tot mooi zonnig in het zuiden. Aan de achterzijde van het station nemen we om 14:00 uur een bus van de privé-maatschappij CARSFORT en we komen aan in Anduze om 14:54, precies op tijd.
Daar de gîte pas opent om 16:00 uur hebben we nog even de tijd om een terrasje te doen.
Om 19:30 uur is het tijd voor een voortreffelijk avondmaal in de gîte.

Dag 1: Anduze - Colognac (20 Km)
Omdat de eerste dag relatief rustig lijkt, ontbijten we op ons gemak in de gîte en vertrekken we pas om 08:40 uur.
Een stralende zon lacht ons tegemoet.
Na het verlaten van Anduze raken we het spoor al bijster. De GR markeringen houden op een bepaald ogenblik op en we komen terecht op de D133. We keren terug tot op de laatste markering maar kunnen het vervolg niet meer vinden. We hebben gelukkig een stafkaart mee en merken dat de D133 sowieso de GR67 wat verderop terug kruist. Na wat speurwerk vinden we de GR 67 terug en zijn we weg van het ongezellige asfalt. (Wanneer we na vijf dager terugkomen in Anduze deelt de uitbater ons mee dat de GR67 bij het verlaten van Anduze gewijzigd is, bepaalde eigenaars hadden het blijkbaar moeilijk mee dat er af en toe wandelaars voorbijkwamen. De markeringen zijn nog niet overal aangepast!)
Om 12:15 uur zijn we aangekomen op het kruispunt van de D122 en de D185, tijd voor een middagbreak. Je hebt hier een prachtig zicht op "Le Biscard" en het nabij gelegen stadje Monoblet. We zijn hier al zo'n 12 km gevorderd en liggen wat te luieren tot 13:00 uur.
Na de break moeten we de heuvel op, langsheen een mooi bospad. We merken dat het parcours hier redelijk recent werd gewijzigd, de GR markering sturen je wat verder de heuvel op. De afdaling terug naar de D185 is op het laatste stuk wat minder aangenaam. Het pad is omwille van duistere redenen verschillende malen versperd door omgehakte bomen. De dwarse bomen zijn vastgenageld en voorzien van GR markeringen, ze zijn er dus allesbehalve toevallig terecht gekomen.
Om 15:00 uur komen we aan in Colognac. Volgens de Topo zou er hier een café en bevoorradingspunt een gîte en een relais d'étappe zijn. Enig speurwerk leert ons dat dit allemaal dezelfde zaak is en dat deze pas opent om 16:00 uur.
Nadat enkele "pressions" ervoor gezorgd hebben dat we terug op krachten kwamen, kregen we opnieuw een zeer voortreffelijk avondmaal voorgeschoteld.

Dag 2: Colognac - Aire de Côte (26,5 Km)
Het ontbijt werd pas geserveerd om 08:30 uur waardoor we pas om 09:00 uur konden vertrekken.
Om 11:00 uur zijn we aangekomen op de top van eerste serieuze heuvel, namelijk Camp Barrat. Van hier heb je een prachtig zicht op de wijde omgeving en de volgende top, Col Max Nègre (ofte Le Fageas, het hoogste punt van de tocht, 1120 meter). Op weg naar de top is er een steil stuk over een pad dat volledig bezaaid ligt met losliggende stenen, aangenaam wandelen is dit niet echt. Boven op de Col Max Nègre (omstreeks 12:30 uur) wordt onze moeite beloond met een prachtig uitzicht op de weidse omgeving. We zien de Mont Aigoual en bemerken dat er op de flanken van de top nog enkele sneeuwresten liggen. Meteen tijd voor een middagbreak tot 13:00 uur.
Via de Col du Fageas dalen we verder naar Col de l' Asclier (905m). Op zo'n 100 meter van de Pont Moutonnier, is er een bron waar kan worden bijgevuld. Deze staat mooi aangeduid juist na de schapenbrug. Van hier terug een stuk bergop om dan terug te dalen naar Col de L'Homme Mort (909 m.). We wandelen door Bonperrier maar dit is niet meer dan twee verlaten gebouwen. Na enige tijd komen we op het kruispunt van de D193 m et de D10. Hier staat één of ander monument. Hierna volgt onze laatste klim op weg naar Aire de Côte waar wij omstreeks 16:45 uur aankomen.
Het einde van de langste en meteen ook de lastigste tocht.
De gîte is eigendom van het Parc National en dat laat zich zien, moderne, propere en ruime kamers.

Dag 3: Aire de Côte - Barre-des-Cévennes (22,5 Km)
Vandaag vertrekken we om 08:30 uur, we zijn van plan om het zeer rustig aan te doen gezien de korte afstand die we maar af te leggen hebben. Het landschap schijnt hier licht anders te zijn dan de vorige twee dagen, minder bosrijk met meer weiden. Om 11:30 uur zijn we al voorbij de Tunnel du Marquairès en nemen we onze middagbreak op 1060 meter bij een bron. De bron is blijkbaar nog maar niet vernieuwd en we besluiten om onze flessen maar eens bij te vullen.
Na een goed halfuurtje stappen we verder op weg naar l'Hospitalet. Onderweg komen we veel wilde orchideeën in de weiden tegen.
Om 13:15 uur komen wij aan de D9, waar zich ook een gîte d'étappe bevindt. Tijd zat en dus profiteren we ervan om een paar pintjes te drinken op het terras van de gîte. Vanaf dit punt volgt een saai stuk op asfalt. We vernemen dat de buurman van de gîte om één of andere duistere reden niet meer tolereert dat er wandelpaden over zijn terrein passeren en dat daarom de GR noodgedwongen op de D9 werd gestuurd, jammer ...
Aan de Col des Faisses verlaat de GR terug het asfalt en kunnen we aan het laatste stukje naar Barre-des-Cévennes beginnen. We komen aan om 15:30 uur.
Het stadje lijkt op een spookstad, gekleefd tegen de heuvel. We wandelen door het dorp maar kunnen geen levende ziel aantreffen, voor het eerst kunnen we aan huizen voorbij wandelen zonder honden te horen blaffen. Wat later vernemen we dat de kalmte niet enkel toe te schrijven is aan het feit dat het zondag is, maar wel aan een "foire" in een nabij gelegen dorp en zowat iedereen die zich nog kan bewegen is daar naar toe getrokken.
De gîte zelf is van ligging en omgeving de minst mooie van alle gîtes langsheen de GR67 maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door het overvloedige avondmaal. De gîte wordt gerund door een oudere dame die op alles antwoordt met "C'est bien...c'est bien" en die van het eten een erezaak schijnt te maken. De maaltijd begon met een stevige groentesoep, gevolgd door gerookt vlees en schijfjes worst met veel, veel asperges en een heerlijke vinaigrette, hierna wordt ons een roerei met paddestoelen en truffels voorgeschoteld. Groot was onze verrassing toen bleek dat de hoofdschotel nog moest komen, namelijk een stoofpotje van wild vergezeld van rijst met gebakken paddestoelen en nog een kommetje warme gemarineerde kastanjes. Nauwelijks hiervan bekomen wordt de kaasschotel voorgeschoteld, al snel gevolgd door een zelfgebakken chocoladetaart! Even hadden we gedacht om te kunnen gaan slapen maar dit was buiten de waard gerekend, ze smeekte ons om toch nog te blijven zitten voor een koffie of thee.
Dit alles (maaltijd, slapen en ontbijt) voor een luttele 33 euro per persoon.

Dag 4: Barre-des-Cévennes - Pont de Burgen (23,5 Km)
Om 08:30 uur vertrekken we. De eerste twee kilometer volgen we terug een asfaltweg, de D13. Na enige tijd komen we terug op een wandelpad en passeren een "Menhir". Dit is niet meer dan een uit de kluiten gewassen kei die werd rechtgezet. Hierna kiezen wij voor de alternatieve route, namelijk de GR67A.
Om 13:10 uur komen we aan in St-Germain-de-Calberte, een klein rustig dorpje. We hadden er even aan gedacht om een kleine voorraad apertief in te slaan maar naar goede Franse gewoonte opent het winkelt pas enkele uren in de voormiddag en dan nog eens vanaf 16:00 uur. Het alternatief beviel ons echter evenzeer, enkele "pressions" op het terrasje van het enige cafeetje. We vertrekken terug om 14:00 uur. We halen onderweg een groep in die ons het café heeft aangewezen maar zelf liever water een stokbrood verorbert. We zeggen hen "Bier is goed voor de benen" en marcheren dapper verder. Ergens in het afdalen naar de D98 moeten we ergens een GR markering gemist hebben met als gevolg dat we veel te hoog op de D98 terecht komen. Het duurt even voordat we dit goed en wel doorhebben waardoor we een dik halfuur verliezen. Met als resultaat dat de groep van daarnet terug voor ons loopt. We besparen ons opmerkingen door zelf op te merken "Bier is dan wel goed voor de benen maar blijkbaar niet voor de ogen.."
Om 14:00 uur komen we aan in Pont de Burgen. Er is geen uitbater bij de gîte en we verkennen die dan maar zelf en zijn eigenlijk redelijk ontgoocheld, de gîte lijkt ons nogal primitief. Om 15:30 uur komt de uitbaatster toe die ons meedeelt dat de mensen die logeren in half pension nog een 3-tal kilometer verder moeten, op hun tweede gîte. De uitbaatster stelt ons voor om mee te gaan met haar wagen maar dan moeten we wachten op een groep die de "Stevenson" volgt. Daar de gîte eigenlijk op het pad van morgen ligt, doen we het stukje te voet waardoor onze afstand voor vandaag op 26,5 Km komt.
Het moet gezegd dat de tweede gîte zeker de moeite waard is, een oude schuur werd omgebouwd tot een zeer karaktervol logement. Het opnieuw zeer voortreffelijke avondmaal werd genuttigd in tuin in de warmte van een aangenaam zonnetje. Voor het eerst zijn we buiten gebleven tot het donker was, dit om toch nog één keer te kunnen genieten van een echte sterrenhemel.

Dag 5: Pont de Burgen - Anduze ( 25 Km)
De laatste dag! Om 08:30 vertrekken we, voor de laatste keer al. De dag begint met een rustige klim langs op de kam van de heuvel naar Pierre de la Veille §656 m) en vanaf de GR 67A vervoegen we een eindje verder terug de GR67. We hadden gehoopt om onze middagpauze te kunnen nemen in de gîte d'étappe in Campmau maar deze bleek gesloten, geen levende ziel te bespeuren. Vanaf l'Elzière begint een zeer slecht stuk pad. De weg ligt bezaaid met losliggende keien en je moet voortdurend goed uitkijken waar je je voeten zet. Net voor Mialet stopt dit stuk en kunnen de voeten terug wat recupereren op een stuk asfalt tot in Mialet. We komen daar aan om 13:30 uur en vinden daar een cafeetje dat open is. Twee pilsjes als middagmaal moeten ruim volstaan en we besluiten dat het tijd is voor de laatste loodjes.
De laatste twee kilometer niet zo interessant, namelijk op asfalt hoofdzakelijk langs de D50.
Om 15:15 uur zit onze vijfdaagse tocht erop, we zijn terug in Anduze! Meteen was onze laatste dag ook de warmste, zo'n 28 graden en het moet gezegd, dat was al meer dan voldoende.

Terugreis Anduze - Kortrijk, 19 mei 04
Om 13:35 uur nemen we terug de bus van Carsfort, tegenover de tempel en we komen om 14:35 aan bij het station van Nîmes. We vertrekken stipt op tijd vanuit Nîmes maar komen met een vertraging van 11 minuten aan in Lille Europe. Vlug naar de overkant van de straat om vanuit Lille Flandres de trein te nemen naar Kortrijk.
We arriveren in Kortrijk om 20:38 uur, nu zit de uitstap er pas echt op.

Wouter de Lombaerde