foto In het schrijfblok komt telkens een nieuw (reis)verhaal over de belevenissen van bezoekers van de site. Ook jij kunt jouw verhaal insturen voor publicatie.

Van Las Vegas tot Mekka

De geschiedenis van het Forêt de Fontainebleau, een prachtig bosgebied vlak onder Parijs, is een oud en tragisch verhaal Het is zo'n vrijwel vergeten legende of misschien niets meer dan een hersenspinsel van een wilde fantast. Oordeelt u zelf.

Lang geleden, in de tijd dat reuzen de aarde bevolkten en de mens het nog niet voor het zeggen had was de streek die nu bekend staat als Fontainebleau een geliefde ontmoetingsplaats. Parijs had de oevers van de Seine nog niet geschonden en de top van de Mont Blanc lag nog vijfhonderd meter hoger dan vandaag de dag. De reuzen die eeuwen lang het leven op aarde gedomineerd hadden zagen hun aantal langzaam maar zeker slinken. Ze wisten het nog niet maar net als de mammoet en eerder de sauriërs waren ze tot uitsterven gedoemd. De kleinere mens zou hun plaats innemen, het tijdperk der giganten naderde haar eind.
De reuzen waren altijd een vrolijk goedaardig volk geweest en namen het leven zoals het kwam. Ze vulden zorgeloos hun dagen met de geneugten des levens, eten, drinken, seks, gokken, spel, muziek en gezang. Het bosgebied rond Fontainebleau was de meest geliefde plaats waar het om gokken ging, als een Las Vegas van verloren tijden. Hier rolden de dobbelstenen en schoven de fiches. Het bulderend gelach van dronken reuzen deed veelvuldig de bomen schudden.

Yeti
Naarmate het reuzenvolk kleiner in omvang werd nam het aantal mensen hand over hand toe. Dorpen werden steden en de mens bedacht regels om naar te leven en verzon goden om elkanders vrijheid te beperken. De bemoeizucht en bekeerdrift die de mens eigen is richtte zich uiteindelijk ook op de reuzen die hun hedonistische levensstijl onbekommerd hadden voortgezet. Al die tijd hadden ze met verwondering gade geslagen hoe de mensheid er een sport van leek te maken zich alles dat het leven leuk maakt te ontzeggen. Een tijd lang trachtten beide volkeren broederlijk naast elkaar te leven, maar als vliegen rond de kop van een paard bleven de mensen zich met de reuzen bemoeien, trachtend ze in hun gareel te krijgen. Uiteindelijk werd dit zelfs de gemoedelijkste reuzen te veel en in een zeldzame uitbarsting van woede vernielden ze de plaatsen waar ze van de mens niet langer mochten komen. Ze verlieten en masse hun geliefde lustoord Fontainebleau en vluchtten naar het oosten, weg van de mens die hun leven vergalde. Ze trokken ver weg tot ze tenslotte de Himalaya bereikten. Daar dachten ze veilig te zijn voor de oprukkende mens.
Vele eeuwen gingen voorbij, slechts weinig reuzen resteerden en het harde bergleven had er voor gezorgd dat ze generatie op generatie in grootte hadden afgenomen. Toen uiteindelijk ook de Himalaya door de mens bewoond werd waren de reuzen al nauwelijks reuzen meer en bleken er nog slechts enkelen over. De mensen waren hun bestaan vergeten want de reuzen hadden geleerd de mens te mijden. Uit spaarzame ontmoetingen werd toen de legende van de Yeti, de verschrikkelijke sneeuwman, geboren.
Een van de vermoedelijk laatste Yeti's heeft zo'n driehonderd jaar geleden in Nepal van zich doen spreken met een ultiem gebaar van vergevingsgezindheid. Een mediterende lama, die zich teruggetrokken had in de grotten van Pangpoche, in de schaduw van de Ama Dablam, kreeg elke dag bezoek van deze Yeti die eten voor hem meenam. Toen de Yeti stierf bewaarde de lama de scalp en hand van de sneeuwman. In het later ter plekke door Sangwa Dorje opgerichte klooster zijn deze oude, half vergane, relikwieën nog altijd te zien. Tragische sporen van een verdwenen ras, zoals alles dat verdwijnt sporen achterlaat die langzaam vervagen, als de rook van een reeds gedoofd vuur of de afdruk van een voet in de smeltende sneeuw.

De tand des tijds
Na het vertrek van de reuzen verklaarden religieuze leiders Fontainebleau tot onrein gebied. Gedurende vele eeuwen werden de bossen aan de grillen van de natuur overgelaten tot men de reden van het kerkelijk besluit vergeten was. En uiteindelijk werd zelfs het besluit vergeten. Reuzen kwamen nog slechts voor in oude legendes. Er werd een stad gebouwd en enkele dorpen en later een kasteel voor de Franse koningen. De bossen van Fontainebleau bleven echter ongeschonden onder de rook van het gestaag uitdijende Parijs.
Tot zover de legende over het ontstaan van Fontainebleau. Wie vandaag de dag door het gebied dwaalt ziet nog overal de resten van de spelattributen daar achtergelaten door de verdreven reuzen. Verspreid over het landschap, of juist slordig op een hoop gegooid, liggen duizenden gebroken rotsblokken, de vergane glorie van een Casino Royal voor de groten der aarde. Dobbelstenen, drankpullen, tafels en banken liggen deels begraven in het zand, vaak begroeid met mos en verweerd door de tand des tijds. Niemand zal er nog een prehistorisch speelhol in herkennen. Eeuwen lang zijn de bossen en zandverstuivingen gemeden. De koningen die het kasteel bewoonden begonnen het bosgebied te gebruiken als jachtterrein. Vandaag de dag is het wederom een populair gebied geworden, een plaats waar mensen komen om zich te ontspannen. Op mooie zondagen lopen wandelaars over de vele paden door de bossen, tussen de schier eindeloze hoeveelheid rotsblokken door en wordt de streek overspoeld door picknickende stedelingen waardoor er weer iets van de vroegere sfeer herleeft.

Klimpuzzels
Bij één specifieke groep geniet Fontainebleau echter wereldfaam, dat betreft de kaste der sportklimmers. Wat ooit het Las Vegas voor onbezorgde reuzen was is nu het Mekka voor de al net zo vrijgevochten klimmers. De alom aanwezige brokken steen vormen een ideale speeltuin voor wie van rotsklimmen houdt. Veel van de rotsblokken zijn enkele meters hoog en hebben steile of zelfs overhangende wanden. Dit maakt ze uitermate geschikt voor het zogenaamde boulderen. Deze van het Engelse woord 'boulder' (rotsblok) afgeleide term staat in de klimsport feitelijk voor het klimmen van een bepaalde korte passage. Daarnaast wordt het gebruikt bij het, zonder beveiliging door een touw, beklimmen van 'kleine' rotsblokken, een populair onderdeel van de klimsport. De rotsen van Fontainebleau zijn zo ideaal omdat ze veelal het juiste formaat hebben én omdat de bodem er grotendeels uit mul zand of met dennennaalden bedekte grond bestaat. Dat laatste gegeven is erg prettig voor een klimmer die uit een boulder valt of springt
Door heel het gebied zijn op plaatsen waar grote concentraties boulderblokken liggen speciale klimroutes uitgezet waarbij de kleur van de route met een bepaalde moeilijkheidsgraad correspondeert. Die classificering loopt van 'makkelijk' tot 'extreem moeilijk'. Een parcours kan in lengte variëren van pakweg twintig tot meer dan vijftig verschillende boulders. De rotsblokken zijn veelal genummerd en de klimmer volgt eenvoudig de pijlen die op de stenen geschilderd zijn naar het volgende blok. Elke boulder is als het ware een probleemstelling die de klimmer moet trachtten op te lossen door de juiste bewegingen te vinden om boven te komen. Het is een nooit aflatend gevecht tegen de zwaartekracht. Geheel zonder gevaar is dit bepaald niet want sommige rotsen zijn wel degelijk hoog en niet overal bestaat de bodem uit zand. Maar juist die bijkomende spanning maakt het klimmen zo aantrekkelijk. In de gidsjes waarin klimroutes worden beschreven wordt soms vermeld hoe groot de kans op verwonding is als men in een bepaalde passage zou vallen. Die kans kan oplopen tot honderd procent. Sterke zenuwen zijn dan ook geen overbodige luxe, goed ontwikkelde spieren evenmin. Toch is niet enkel kracht belangrijk, techniek en atletisch vermogen spelen een grote rol, alsmede inzicht, een klimmer moet de rots als het ware kunnen lezen. Hij moet dat ene minuscule randje weten te vinden als greep voor zijn vingers of een bijna onzichtbare uitstulping herkennen als tree voor zijn voeten, want anders komt hij niet boven. Het boulderen is vaak een spel van vallen en opstaan, van net zo lang proberen tot het lukt. Iedere boulder is weer een andere combinatie van weer andere grepen want identieke rotsblokken zijn er niet. De natuur biedt een schier eindeloos repertoire aan klimbewegingen. Het zoeken naar de juiste bewegingsvolgorde die naar de oplossing van het klimprobleem leidt is waar het om draait, het vinden van de oplossing geeft de voldoening. Boulderen is als het oplossen van driedimensionale puzzels en Fontainebleau is het puzzelparad ijs.

Het verleden is vergeten maar sommige van de namen die de meest karakteristieke boulders dragen lijken toch naar vroegere tijden te verwijzen. Zo zijn er Le Diplodocus en L'elephant (die, gezien z'n grootte, beter de Mastodont had kunnen heten) en Le Bilboquet. Dit laatste is een oud behendigheidsspel waarbij een bal met een gat onderin opgevangen dient te worden op de punt van een stokje. Behendigheid wordt nu verlangd van degene die de steenkolom wil beklimmen. Wellicht berusten deze namen op toeval, misschien ook komen zij voort uit een soort collectief onderbewustzijn. Hoe het ook zij, het doet er nu niet meer toe. Er zijn nu geen reuzen meer, maar het Forêt de Fontainebleau heeft opnieuw een bestemming als plaats waar mensen samenkomen, soms om te wandelen, soms om te picknicken maar vooral om te klimmen.

Coos Dam
www.coosdam.nl


Hiking-site.nl op Twitter




Share/Bookmark
homezoeken op deze sitetop van de pagina
Vertel vrienden over deze pagina

Laatste wijziging: 04-11-2017

Hiking-site.nl is een site voor actieve buitensporters, wandelaars en hikers die op zoek zijn naar informatie over materiaal, routes, navigatie, EHBO, tips en tricks, avontuur, wandelen, outdoor en buitensporten. Nieuw op deze site?
Lees dan eerst eens rustig deze pagina met informatie over Hiking-site.nl!
[home] [linken naar Hiking-site.nl] [adverteren op Hiking-site.nl]