Tussen land en zee de realiteit verliezen

Het is inmiddels aarde donker als ik vermoeid op het trambankje neer zak. Met mīn rugzak tegen de benen en mīn hoofd tegen het raampje, sluit ik de ogen. Twee haltes verder stroomt de tram vol met toeristen en overig volk. Al snel zijn alle plaatsen bezet en staan er mensen in het gangpad. De meeste hiervan zijn jongeren. Ik stoor me aan hun drukke gedrag.

Eén halte verder stapt er een oude man in met een wandelstok. Ik schat de leeftijd van de man zo rond de zeventig, maar hij stapt snel en gemakkelijk door de volle tram op zoek naar een plekje wat er niet is. Dus ik duw mīn rugzak naar het gangpad en ga staan. De man maakt er dankbaar gebruik van en neemt mij en de rugzak nauwkeurig op. Na enkele ogenblikken laat hij glimlachend zīn wandelstok zien. Ik vraag me suffig af, wat hij wilt. Maar, plotseling valt het kwartje. Het is geen bejaardenstok, maar een telescoop van een bekend merk. De wederzijdse interesse is gewekt. We delen iets waartussen een generatiekloof hangt.

De man vertelt dat hij zīn hele leven al wandelt en dit vroeger ook graag met zīn rugzak deed. Hij zegt, zonder op zīn horloge te kijken, nog 27 minuten in de tram te zullen zitten en vraagt mij over mijn dag te vertellen. Ik ben verbouwereerd door zīn precisie, maar nog meer door zīn welgemeende interesse.

Ik sluit kortdurend mīn ogen om de voorgaande dag op te halen en begin te vertellen……….

De schelpen schuiven tergende langzaam over het natte zand onder mij vandaan. Het meeste is vergruisd door de golfslag, anderen zijn te mooi om te laten liggen. De wind wil voorkomen dat ik mijn doel haal en probeert me met windkracht vijf terug te blazen naar mijn beginpunt. Stapje voor stapje worstel ik verder tegen de elementen in. Ik probeer een vast ritme op te bouwen en te ontsnappen aan de dagelijkse realiteit, wat me uiteindelijk hypnotiseert.

Plotseling wordt ik weer in de realiteit getrokken, als ik tot boven mīn enkels in een plas met zout water sta. Ik zie dat ik een doorgang naar de duinen ben gepasseerd. Ik besluit het strand te laten voor wat het is en begin aan de klim over de eerste duinkam. Boven aangekomen bewonder ik al hijgend het schitterde duingebied met zijn waterwinningsplassen. Ik maak me zorgen om het weer. Het afgelopen uur is de luchtdruk aan het dalen geweest en de wolken voorspellen weinig goeds. En jawel, na een enkele kilometer door de duinen gelopen te hebben, voel ik de eerste spetters. Ik besluit mīn poncho in zīn verpakking te laten, waar het overigens nog nooit uit is geweest, en me nat te laten regenen.

Terwijl ik over het schelpenpad de ene duinkam na de andere oversteek schieten de konijnen een eind verderop het groen in. Ik loop daar zielsverlaten, alleen de domme fazantachtige rent voor me uit. Uiteindelijk begint het in te zien dat op het pad blijven niet tot vluchten lijdt en zoekt hij het groen op.

Inmiddels is de wind wat gaan liggen en komt de regen minder hard uit de hemel vallen. Na een kilometer of zes door de duinen gelopen te hebben besluit ik om weer de natuurlijke zeekering over te steken en over het strand verder te gaan. De overgebleven wind voelt warm aan en blaast spookachtige zandflarden over het strand. Het is eb en dat maakt voor mij het lopen langs de vloedlijn gemakkelijk.

Door de vermoeidheid begin ik steeds verder voorover te lopen en zie ik niets anders dan het kale verlaten strand. Schoongespoeld door de onrustige zee. Er zijn zelfs geen schelpen overgebleven.

Ik lijk de tijd voor even losgelaten te hebben, tot ik opschrik van een hond die speels om me heen rent.
Teleurgesteld zie ik dat ik pas bij de reddingsbrigade van de Wassenaarse slag ben. Dat betekent dat ik nog vele kilometers tot mīn doel moet en ik ben kapot. Daarom besluit ik wat beschutting te zoeken in de duinen. Even zitten, mīn watervoorraad vullen, wat eten en roken doet wonderen. Tenminste dat dacht ik. Blijkbaar heb ik er de rust niet voor en besluit na vijf minuten om niet uitgerust weer verder te lopen. En terwijl ik verder strompel, bedenk ik een plan om dit ook een keer met de club-hiking-site te doen. Wellicht in een nachtelijke vorm met een slaapplaats op een camping. Geen slecht idee, zeker omdat we nog niet aan zee gehiked hebben. Het idee fleurt me wat op en met krachtige passen beklim ik wat steile duinen.

De laatste kilometers over het stand zijn een regelrechte ramp. Mīn geest wil niet meer, maar mijn benen lopen maar door. Het verraderlijke gevoel van: "Oh, shit waar zijn mīn benen?", heb ik bereikt. Mīn schouders protesteren tegen de zware rugzak. Deze bevat twaalf kilo kattegrid, vijf kilo water, een flesje bier en een komkommer, het geheel opgevuld met een slaapzak.

De Scheveningse Pier doemt uit een waterige nevel op en lijkt me spottend te vragen waarom ik dit in hemelsnaam doe. Ik vraag het me ook af, maar loop door. De Pier is niet mīn doel. Het enkele kilometers verderop gelegen havenhoofd wel. Ik focus me op het rode en groene licht op het einde van het havenhoofd, ter oriëntatie voor het zeeverkeer. De blikken van de aanwezige strandgangers negeer ik. Ik voel niets meer en denk alleen nog maar aan de beloning.

En dan sta ik voor de grote stenen die het havenhoofd beschermen tegen de golfslag. De grote blokken en de honderden meters lange, betonnen, arm van het havenhoofd zijn mijn ultieme eindpunt.
Hongerig zoek ik naar mīn favoriete plekje op één van de grote blokken. Met de komkommer en het flesje bier in de hand, wacht ik op wat komen gaat.

Na tien minuten is het zover. De zon breekt door de zware bewolking heen en beschijnt met zijn laatste roodpaarse zonnestralen nog één maal deze dag over het zeewater de Nederlandse kust.
Een warme sensatie van licht en kippenvel bevliegt mij. Dit is het!! Zonder de pijn in mijn benen te voelen ga ik staan, sluit mijn ogen en neem dit alles met een enorm gevoel van intensiteit in mij op….
Het is geweldig !!

Ik open mijn ogen en kijk de oude man in de tram aan.
Hij glimlacht, verlaat de tram en verdwijnt in het donker.
Zevenentwintig en een halve minuut later nadat hij is ingestapt.

Fred Verheul