Eind mei, begin juni heb ik een tocht gemaakt van Ambérieux (bij Lyon) naar Interlaken in Zwitserland. Heen- en terugreis waren met de trein. Ik heb steeds gewildkampeerd, behalve de laatste nacht in een hotel. De eerste dagen ging via de GR59 over voornamelijk beboste heuvels, dat was fijn om weer in het ritme te komen. Twee regenachtige dagen konden mij niet deren en meerdere "access interdit" bordjes ook niet.
Stukje dwarsover langs een verlaten fort en de eerste serieuze klim over Mont du Chat.
Het originele plan was om de GR96 te nemen maar bij nader inzien leek mij de GRP Massif des Bauges interessanter, meer door de wildernis en minder door dalen en bebouwde kom. De GR96 loopt tegenwoordig ook door het stadje Annecy wat mij niet trok. Ik kampeerde een keer bovenop een berg en verkende de volgende dag een grot, niet voor mensen met claustrofobie.
Voorbij het meer van Annecy wel weer verder over de (originele) GR96. Eerst over een interessante top, daarna weer vrij tam en soms wat saai afdalen en klimmen.
Een paar warme zonnige dagen rond hemelvaart waaronder een dag zonder schaduw waarop ik flink verbrandde. Wel mooie panorama's van besneeuwde bergtoppen. De dag daarna de windstopper aangetrokken, beter koken in eigen zweet dan levend verbranden. Bij de afdaling naar het dal van de Arve zat een spannende passage langs een rotswand met veel rollende steentjes zodat je lekker de afgrond in kunt glijden.
Het dal weer uit ging door een kloof met watervallen en een kapotte hangbrug. Verderop bleek dat het pad officieel afgesloten is. Ik vond het al zo overgroeid. Hierna gaat de GR96 de hoogte in maar daar lag eind mei nog teveel sneeuw, dus wat alternatieven gevonden door een landschap vervuild met skiliften. Klein stukje over de GR5/E2 en dan Zwitserland in. Ik volgde een route rond de Dents du Midi. Deze blijft (min of meer) op gelijke hoogte dus de hele dag regelmatig mooie vergezichten en wat minder lichamelijke inspanning. Wel een paar spannende plekken met sneeuwveldjes of waar het pad weggespoeld was met een erg diep gat naar beneden. Blijkbaar was ik hier één van de eerste passanten dit jaar.
Afgedaald van 2200 naar 500 m, overnachten in een benauwd bosje langs de Rhône en de volgende dag weer net zo veel omhoog.
Voor het eerst kreeg ik het koud door regen die enkele uren aanhield. Het paadje was ook niet zodanig dat ik mezelf warm kon lopen, voetbreed en slingerend, hoog langs schikbarend diepe afgronden. Het verstand weet wel dat een val van 20 of 200 m niet zoveel uitmaakt maar voelt wel anders. Verbazend genoeg was er ook nog een plekje voor de tent, maar goed dat ik geen last heb van slaapwandelen. De volgende dagen maakte ik gebruik van de vele gemarkeerde paden langs de noordrand van de Alpen zonder echt een route te volgen, ik heb geprobeerd de interessantste paden mee te pakken maar de sneeuwgrens lag op ongeveer 2300 m dus ik durfde niet echt de hoogte in. Vooral sneeuwvelden over paden langs diepe afgronden leken mij zonder stijgijzers problematisch. Voordeel was wel dat ik in de buurt van de bewoonde wereld bleef en bijna elke dag langs een winkel kwam.
Op een dag met lekker koel weer een flinke afstand afgelegd, oa door een imposant kaal dal. Ik haalde zelfs dagjesmensen in die het met jas aan duidelijk koud hadden terwijl ik nog in t-shirt liep. Later was ik weer in het nadeel toen de temperaturen opliepen tot 28 C. Op een dag na een warme klim eerder gestopt, doodmoe en geen eetlust. Ondanks water met ORS toch teveel warmte?
Een stukje de Alta Via 1 gevolgd maar er ook regelmatig van afgeweken, de route lijkt hier nogal veel over asfalt te lopen. Veel groene grazige heuvels hier, teletubbiesland, aardig maar niet heel spectaculair.
Naar Interlaken koos ik voor een pad langs het Kandertal en nog een laatste besneeuwde maar vrij vlakke pas.
In 28 dagen (+2 reisdagen) heb ik 530 km afgelegd. Hoogtemeters weet ik niet maar veel dagen toch ruim meer dan 1000 m. Wat dat betreft was het lichamelijk best inspannend. Pauzes meegerekend lag het gemiddelde tempo net iets boven de 2 km/uur. In vergelijking met Scandinavië (waar ik de meeste ervaring heb) meer spectaculaire vergezichten in diepe dalen en veel betere, duidelijke en meestal goed begaanbare paden maar wel veel drukker. Kon ik vorig jaar het aantal wandelaars in Noorwegen op de vingers van één hand tellen, in de Alpen was het soms achteraan in de rij aansluiten om een blik op een waterval te mogen werpen. Eigenlijk zoals in Nederland: in het weekend erg druk maar op doordeweekse dagen vrij rustig. Naast dagjesmensen waren er ook veel wandelaars met grote rugzak,vermoedelijk huttenwandelaars want ik heb geen ander tentje gezien.
Ik heb vooraf geprobeerd het rugzakgewicht zoveel mogelijk te beperken. Dit begon met de keukenweegschaal. Het leverde toch wel wat verrassende inzichten op, zo bleek mijn standaard ruim 20 jaar oude slaapzak bijna net zo zwaar als mijn "te-warm-als-het-niet-vriest" winterslaapzak, dus heb ik een veel lichtere slaapzak aangeschaft. Ook een stevige regenjas van Decathlon vervangen door een lichtgewicht uit een aanbieding. Thuisgelaten: donsjas, regenbroek, derde paar sokken, reservepowerbank en wat reservekleding. Verreweg het zwaarste was de Berghaus rugzak (2.7 kg). Ik had een andere op het oog met vele lovende kritieken op internet (Granitegear Blaze), maar eenmaal in huis bleek hij zeer oncomfortabel dus toch de oude rugzak maar weer opgekalefaterd. Daarnaast geïnvesteerd in een waterfilter, waterzak, gasblikconvertor, opblaasbaar kussen en wandelstokken zodat de gewichtsbesparing uiteindelijk beperkt was. Basisgewicht (zonder eten en water): 11 kg.
Het was voor mij de eerste keer met trailrunners in plaats van halfhoge wandelschoenen en ook de eerste keer met wandelstokken. Vooral over die laatste was ik in eerste instantie zeer sceptisch maar ik heb gemerkt dat ik na een paar dagen eigenlijk al niet meer zonder wilde. Ik denk dat ze ook geholpen hebben te compenseren voor de mindere steun van de trailrunners. Bij het warme zomerweer waren de ademende trailrunners ideaal, bij koud nat winterweer zou ik toch nog voor waterdichte schoenen kiezen. De zolen waren na 4 weken zo goed als glad. Dat wist ik van te voren maar toch een beetje jammer.
Ik heb onderweg wat filmbeelden geschoten. Helaas bleek de kwaliteit veel slechter dan ik voor ogen had, zo is er van de prachtige bloeiende weiden en bermen niet zoveel over gebleven. Wandelstokken die aan polsen slingeren hebben de beeldstabiliteit ook niet geholpen. De beelden geven ook in een ander opzicht wat een vertekend beeld want verreweg de meeste tijd is gespendeerd aan klimmen en afdalen over eindeloze slingerende paden door bossen met vaak alleen een mooi uitzicht als kort hoogtepunt van de dag. Voor nieuwsgierigen hieronder een compilatie:
Stukje dwarsover langs een verlaten fort en de eerste serieuze klim over Mont du Chat.
Het originele plan was om de GR96 te nemen maar bij nader inzien leek mij de GRP Massif des Bauges interessanter, meer door de wildernis en minder door dalen en bebouwde kom. De GR96 loopt tegenwoordig ook door het stadje Annecy wat mij niet trok. Ik kampeerde een keer bovenop een berg en verkende de volgende dag een grot, niet voor mensen met claustrofobie.
Voorbij het meer van Annecy wel weer verder over de (originele) GR96. Eerst over een interessante top, daarna weer vrij tam en soms wat saai afdalen en klimmen.
Een paar warme zonnige dagen rond hemelvaart waaronder een dag zonder schaduw waarop ik flink verbrandde. Wel mooie panorama's van besneeuwde bergtoppen. De dag daarna de windstopper aangetrokken, beter koken in eigen zweet dan levend verbranden. Bij de afdaling naar het dal van de Arve zat een spannende passage langs een rotswand met veel rollende steentjes zodat je lekker de afgrond in kunt glijden.
Het dal weer uit ging door een kloof met watervallen en een kapotte hangbrug. Verderop bleek dat het pad officieel afgesloten is. Ik vond het al zo overgroeid. Hierna gaat de GR96 de hoogte in maar daar lag eind mei nog teveel sneeuw, dus wat alternatieven gevonden door een landschap vervuild met skiliften. Klein stukje over de GR5/E2 en dan Zwitserland in. Ik volgde een route rond de Dents du Midi. Deze blijft (min of meer) op gelijke hoogte dus de hele dag regelmatig mooie vergezichten en wat minder lichamelijke inspanning. Wel een paar spannende plekken met sneeuwveldjes of waar het pad weggespoeld was met een erg diep gat naar beneden. Blijkbaar was ik hier één van de eerste passanten dit jaar.
Afgedaald van 2200 naar 500 m, overnachten in een benauwd bosje langs de Rhône en de volgende dag weer net zo veel omhoog.
Voor het eerst kreeg ik het koud door regen die enkele uren aanhield. Het paadje was ook niet zodanig dat ik mezelf warm kon lopen, voetbreed en slingerend, hoog langs schikbarend diepe afgronden. Het verstand weet wel dat een val van 20 of 200 m niet zoveel uitmaakt maar voelt wel anders. Verbazend genoeg was er ook nog een plekje voor de tent, maar goed dat ik geen last heb van slaapwandelen. De volgende dagen maakte ik gebruik van de vele gemarkeerde paden langs de noordrand van de Alpen zonder echt een route te volgen, ik heb geprobeerd de interessantste paden mee te pakken maar de sneeuwgrens lag op ongeveer 2300 m dus ik durfde niet echt de hoogte in. Vooral sneeuwvelden over paden langs diepe afgronden leken mij zonder stijgijzers problematisch. Voordeel was wel dat ik in de buurt van de bewoonde wereld bleef en bijna elke dag langs een winkel kwam.
Op een dag met lekker koel weer een flinke afstand afgelegd, oa door een imposant kaal dal. Ik haalde zelfs dagjesmensen in die het met jas aan duidelijk koud hadden terwijl ik nog in t-shirt liep. Later was ik weer in het nadeel toen de temperaturen opliepen tot 28 C. Op een dag na een warme klim eerder gestopt, doodmoe en geen eetlust. Ondanks water met ORS toch teveel warmte?
Een stukje de Alta Via 1 gevolgd maar er ook regelmatig van afgeweken, de route lijkt hier nogal veel over asfalt te lopen. Veel groene grazige heuvels hier, teletubbiesland, aardig maar niet heel spectaculair.
Naar Interlaken koos ik voor een pad langs het Kandertal en nog een laatste besneeuwde maar vrij vlakke pas.
In 28 dagen (+2 reisdagen) heb ik 530 km afgelegd. Hoogtemeters weet ik niet maar veel dagen toch ruim meer dan 1000 m. Wat dat betreft was het lichamelijk best inspannend. Pauzes meegerekend lag het gemiddelde tempo net iets boven de 2 km/uur. In vergelijking met Scandinavië (waar ik de meeste ervaring heb) meer spectaculaire vergezichten in diepe dalen en veel betere, duidelijke en meestal goed begaanbare paden maar wel veel drukker. Kon ik vorig jaar het aantal wandelaars in Noorwegen op de vingers van één hand tellen, in de Alpen was het soms achteraan in de rij aansluiten om een blik op een waterval te mogen werpen. Eigenlijk zoals in Nederland: in het weekend erg druk maar op doordeweekse dagen vrij rustig. Naast dagjesmensen waren er ook veel wandelaars met grote rugzak,vermoedelijk huttenwandelaars want ik heb geen ander tentje gezien.
Ik heb vooraf geprobeerd het rugzakgewicht zoveel mogelijk te beperken. Dit begon met de keukenweegschaal. Het leverde toch wel wat verrassende inzichten op, zo bleek mijn standaard ruim 20 jaar oude slaapzak bijna net zo zwaar als mijn "te-warm-als-het-niet-vriest" winterslaapzak, dus heb ik een veel lichtere slaapzak aangeschaft. Ook een stevige regenjas van Decathlon vervangen door een lichtgewicht uit een aanbieding. Thuisgelaten: donsjas, regenbroek, derde paar sokken, reservepowerbank en wat reservekleding. Verreweg het zwaarste was de Berghaus rugzak (2.7 kg). Ik had een andere op het oog met vele lovende kritieken op internet (Granitegear Blaze), maar eenmaal in huis bleek hij zeer oncomfortabel dus toch de oude rugzak maar weer opgekalefaterd. Daarnaast geïnvesteerd in een waterfilter, waterzak, gasblikconvertor, opblaasbaar kussen en wandelstokken zodat de gewichtsbesparing uiteindelijk beperkt was. Basisgewicht (zonder eten en water): 11 kg.
Het was voor mij de eerste keer met trailrunners in plaats van halfhoge wandelschoenen en ook de eerste keer met wandelstokken. Vooral over die laatste was ik in eerste instantie zeer sceptisch maar ik heb gemerkt dat ik na een paar dagen eigenlijk al niet meer zonder wilde. Ik denk dat ze ook geholpen hebben te compenseren voor de mindere steun van de trailrunners. Bij het warme zomerweer waren de ademende trailrunners ideaal, bij koud nat winterweer zou ik toch nog voor waterdichte schoenen kiezen. De zolen waren na 4 weken zo goed als glad. Dat wist ik van te voren maar toch een beetje jammer.
Ik heb onderweg wat filmbeelden geschoten. Helaas bleek de kwaliteit veel slechter dan ik voor ogen had, zo is er van de prachtige bloeiende weiden en bermen niet zoveel over gebleven. Wandelstokken die aan polsen slingeren hebben de beeldstabiliteit ook niet geholpen. De beelden geven ook in een ander opzicht wat een vertekend beeld want verreweg de meeste tijd is gespendeerd aan klimmen en afdalen over eindeloze slingerende paden door bossen met vaak alleen een mooi uitzicht als kort hoogtepunt van de dag. Voor nieuwsgierigen hieronder een compilatie:
(en dit keer ook zodat ik dicht bij het treinstation kon overnachten voor een vroege start).