De Oliebollen en Champagne-Hike (OC-hike)

"Want op de kermis eet je ook in de zomer toch ook oliebollen?"

Wat is er mooier dan het nieuwe jaar beginnen tijdens het uitoefenen van je favoriete bezigheid? Dat dachten de leden van Club hiking-site ook, en daarom spraken we in het eerste weekend van januari af voor een stevig weekendje wandelen op de Veluwe. De organisatie had gemeend de deelnemers nog wel te kunnen verblijden met van de jaarwisseling overgebleven champagne en oliebollen, en zo stonden we om 11 's ochtends, na elkaar de beste wensen te hebben toegewenst, op een parkeerplaats even buiten Apeldoorn te kleumen, met een witbepoedersuikerd oliebolletje in de hand. Witbepoederd was ook de omgeving, en dat zorgde voor een mooi decoratief laagje sneeuw. Zoals die dag bleek, was dit laagje net niet zo dik dat het het lopen moeilijk maakte, maar wel dik genoeg voor mooie Hollandse winterplaatjes!

Na het strategisch plaatsen van enkele auto's voor de terugtocht van de "tissues" konden we om 11.30 op weg, en met een flinke groep van 11 man ging het al gauw het bos in. Hier bleek weer eens hoe het met de expansiedrift van ons Koninklijk Huis is gesteld, voordat we eindelijk een mooi stukje bos in konden moesten we eerst ruim een uur langs het hek van paleis "Het Loo" lopen. Ondanks het feit dat we enkele keren noodgedwongen een stukje asfalt moesten pakken zat de sfeer er prima in. Met een nieuw gezicht, enkele grote en enkele kleine rugzakken en zakjes hadden we genoeg stof tot leuke gesprekken. Aangezien alle gebruikelijke onderwerpen (lopen, kamperen, eten drinken, koken, lopen, kamperen, mooie spulletjes, meer drinken, sigaren, klimmen, politiek, ongein, gein, kamperen, en…) al vaak waren besproken gingen we daar nu weer vrolijk mee door. Over krakende sneeuw, en al wakstampend, vloog de tijd, totdat we om een uur of 14 allemaal wel knorrende magen hadden. Een mooie heuvel op de hei leek ons een ideaal plekje voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd, en al snel zat iedereen lekker in het zonnetje. Door enkele aanhangers van de geocaching sport werd er nog een schatkistje met hiking-site stickers verstopt bij de 3e boom links, en toen sommige mensen door het stilzitten koude tenen kregen werden de zaken en zakken weer ingepakt en op de krachtige ruggen gehesen. Maarten ontdekte dat je aan een kant van de heuvel snel naar beneden kon komen, weer een leermoment! Na een mooie vervolgwandeling over de hei en door het bos kwamen we tenslotte aan in Epe, waar we in het dorpscafé de inwendige mens weer wat konden versterken met warme chocolademelk en koffie. De digitale hulpmiddelen gaven aan dat we ongeveer 18 kilometer hadden afgelegd.

Een psychologisch zwaar moment brak aan toen 6 van ons in de vantevoren hier neergezette auto stapte, en weer terug ging naar Apeldoorn, naar hun warme huis, en Auping van 10.000 piek. We zullen proberen niemand in diskrediet te brengen door hier namen en toenamen te gaan opschrijven, maar feit was dat 5 mannen weer de kou indoken om in het bos een kampeerplekje te gaan zoeken. Dit bos was snel bereikt, en na een aantal vicieuze cirkels, met opmerkingen naar de kaartlezende als: "Al die bomen lijken ook op elkaar hè" en "Heb je de kaart niet ondersteboven?" hadden we uiteindelijk midden op de hei een klein bosje waar de grond zacht en niet al te dik besneeuwd was. De tenten stonden al snel, en vlug werden er voedselpakketten en branders tevoorschijn getoverd. Tot op dat moment hadden we vrij onopvallend door het bos bewogen, maar als er een boswachter was langsgekomen had hij vast gedacht dat er een squadron straaljagers was geland op de hei: 4 Razende branders op een rijtje, en het vuurtorenlicht van een comfortabel gaslampje erbij (ken je die gaslampies? Ik heb thuis voor 2000 piek halogeen) Dat maakte ons niet veel uit, we hadden licht, warmte, en lekker eten! Na gedane arbeid is het goed rusten, en aangezien je snel afkoelt op zo'n koude grond, moet je maar wat extra warmte tot je nemen. Dat dit valse warmte is, in de vorm van alcohol maakte niemand wat uit, en de keus was dan ook overvloedig. Groot was de hilariteit toen bleek dat Ivo zelfs aan borrelglaasjes gedacht had, de Jägermeister smaakte er extra lekker door, en tegen zo'n medicijn hadden we dan ook geen bezwaar! De Gluhwein van Richard overtrof weer alle verwachtingen, mede doordat er knoflook in verwerkt was. Misschien geen voor de hand liggende keuze als je bedenkt dat het een drankje is, maar ach, een mens kan toch wel eens eclectisch koken? Toen we ook nog een van de eerder die dag vertrokken eendags-hikers een berichtje stuurden over onze belevenissen was de pret helemaal compleet, en we hebben zijn hulp dan ook behoorlijk gemist toen de flessen leeg moesten.
Omdat dit toch niet meer zou gaan lukken, hebben we allemaal maar even een laatste rondje gelopen om weer warm te worden, een zoveelste sanitaire exercitie, of nog even lekker uitrekken voordat we tussen de warme ganzenbillen kropen.

Na een prima nachtrust doen we de volgende ochtend lekker rustig aan. Misschien zijn de laatste restjes alcohol in ons bloed hier ook voor een deel debet aan, maar feit is dat we pas om een uur of 10 ingepakt klaar staan voor de terugtocht naar Apeldoorn. Aan de slangen van onze drinksystemen te zien vriest het nog steeds, er is met geen mogelijkheid water uit te krijgen. Maar, je hebt natuurlijk wel altijd ijsklontjes bij de hand voor in je drinken, en dat is ook belangrijk!
Ook vandaag is het mooi weer, een lekker zonnetje, en we lopen behoorlijk door. Als na een tijdje de temperatuur weer boven de 0 graden uitkomt kan er ook weer gelurkt worden aan waterslangen, en al lopend vinden we een hek dat ons toegang geeft tot de kroondomeinen, de bossen waar we gisteren geen ingang konden vinden. Voor ons strekt zich een kilometerslange weg uit, over een aantal heuvels, en we kunnen gewoon het einde ervan zien!
Het is hier mooi lopen, en naarmate we dichter bij Apeldoorn komen, komen we gaandeweg ook andere mensen tegen. Op een mooi kruispunt in het bos nemen we nog een laatste pauze, en maken we een lekker pannetje warme erwtensoep klaar. Daarna is het nog maar een klein, maar zwaar laatste loodje naar Café "De Hamer" alwaar de auto's geparkeerd stonden. Na afscheid genomen te hebben van Tonny, nemen we nog een laatste Belgisch Biertje, en dan zoeken we onze weg weer naar het station van Apeldoorn. Hier nemen we ook afscheid van Ivo, die nog een lange reis naar België voor de boeg heeft.

We zouden nog kunnen vertellen hoe Maarten, Richard en ik daarna met onze grote rugzakken het beugelcafé (www.debeugel.com) in Arnhem bezocht hebben, en hoe we daar lekker wat gegeten en gedronken hebben. Dat is echter voor de meeste mensen niet ter zake doende, en heeft natúúrlijk helemaal niets met hiken te maken (ook al vinden wij van wel) Laat ik het er maar op houden dat het weer een uitermate gezellig weekend was, met een lekkere maaltijd en een prima sigaartje als afsluiting!

Raymond, Yolanda, Jurgen, Conny, Monique, Astrid, Tonny, Ivo en Richard: Bedankt voor jullie aanwezigheid!

Volgend jaar, 1e of 2e weekend van Januari: OC-hike '03!!

Maarten & Pieter