Frank Beekman in de grot
Hiking-site.nl SHOP

Met Caveman, Momfred de Mol achterna.

Het was nog erg stil op de aangewezen plek maar een aantal tentjes konden zonder probleem al toegewezen worden aan de eigenaren. De tent van Jurgen, Remco en Marike, die van Frank en die van Pieter. Maar ook waren er een aantal tentjes waarvan de eigenaar onbekend was. Dat was de indruk van Maarten en mij, toen we op de camping aankwamen waar het verzamelpunt was van de eerste club.hiking-site grot hike. Het was de stilte voor een gezellige storm die een weinig later op kwam zetten.

Langzaam druppelde vertrouwde gezichten binnen maar ook waren er weer nieuwe gezichten bij. Marc en Justus, die de stap gemaakt hadden van evenementen lezen naar het deelnemen aan evenementen waren er ook. Toen de magen langzaam maar zeker begonnen te knorren, werden de culinaire fantasieën weer aangesproken. Niet veel later waren er weer de bekende geluiden van benzine branders, pannen, lepels en blikopeners en hier en daar het gesis van een openend drankblikje. De verscheidenheid in maaltijden was weer groot maar er was ook een verbaasde blik achter een boterhammetje vandaan. Marc kreeg duidelijk inzicht in het verkrijgen van een simpele warme maar o zo lekkere hap. De avond werd nog gevuld bij een verwarmend kampvuur waar de drank rijkelijk (voor mij "te", ….sorry) vloeide.

Na een rustige nacht in coma te hebben gelegen, werd ik de volgende ochtend wakker in een laag van witte sneeuw. Na een opwaardeer sessie van mijn slaapzak, bleek er een naadje niet goed te zijn gestikt en ik lag in een laagje dons, die zich door mijn tent had verspreid. Mijn buurman liet een kreet van ongenoegen los, wat er op wees dat de decibellen die ik produceerde zijn trommelvliezen op een onaangename manier prikkelden. "Wacht maar totdat je kinderen hebt", dacht ik bij mezelf. Meerdere ritsen werden opengemaakt en steeds meer mensen rolden de tent uit. Uit het ontbijt bleek wel weer dat het recept "De Weus"steeds meer aanhangers begint te krijgen en langzaam maar zeker word de oude vertrouwde boterham vervangen door een brintahap met melkpoeder, muesli, druivensuiker en noten. Na de gebruikelijke ochtend rituelen en voorbereidingen vertrokken 7 mensen richting de ontmoetingsplaats met Peer en na wat besluiteloos heen en weer rijden werd de bewuste locatie dan ook, zonder kaart, kompas of GPS gevonden.

4 in alarmerend kanarie geel gekleurde personen stonden ons al op te wachten en voor hun, op de grond lagen 8 gordeltjes met ieder een speleologische abseil apparaat en 8 helmpjes met ieder een petzl zoom lampje. Eindelijk werd er kennis gemaakt met de Caveman, die zichzelf had gewapend met 2 stoere speleologen Jack en Rick en 1 elegante dame, Monique. We werden even vakkundig onder de loep genomen waarna de instructies volgenden en we gingen eindelijk naar de grot. Bij de ingang van de grot zag je een klein kabbelend beekje de grond in verdwijnen onder een betonnen balk door met daarboven zat een groot ijzeren deur die de boel af sloot tegen onervaren mensen. Eén voor één gingen we naar binnen en toen de deur weer achter ons werd dicht gedaan werd het ons al gauw duidelijk dat het er, niet alleen donker, maar ook fris en vochtig was. Bij iedere uitademing verscheen er een winterse wolk condens voor je mond en in de licht straal van je hoofdlamp, gaf het een mysterieuze, gedempte sfeer.
Peer hield duidelijk van wanten want gelijk moesten we ons laten afzakken door een kleine doorgang. De eerste pasjes zijn altijd het moeilijkste maar niet veel later stonden we dan ook allemaal 3 meter lager. Nog iets onwennig en onzeker omdat de doorgang toch wel nauw was en Peer al kreten had losgelaten als "Geboortekanaal, Slakkenhuis en Koeiekut (Grappig dat mijn spellingscorrectie hier "Kleiput"aangeeft)". Tja, en wat moet je dan verwachten? 5 uur later zouden we het weten! Niet veel later moesten we door een kleine watervalletje lopen die 2 meter boven ons uit de rotsen kwam. En dan te bedenken dat het een hele droge zomer was en er weinig tot geen water in de grot stond. De gedachten aan een slechte zomer deden me dan ook denken aan diepzee duiken en ik was dan ook niet ontevreden over de hittegolf die west Europa de afgelopen maanden had geteisterd.

We moesten van Peer kruipen en sluipen en het was duidelijk aan hem te merken dat hij helemaal in zij element was. Zo behendig en soepel als dat hij over de rotsen gleed gaf ons het vertrouwen dat we niet zomaar met iemand de grot in waren maar met iemand die zijn bijnaam waarschijnlijk eerlijk verdient heeft. Ook zijn bodyguards waren van hetzelfde kaliber en sprongen van de ene rots naar de andere. De vergelijking met gemzen in een geel pakje was dan ook gemakkelijk te maken. Alleen misten ze de Hollandse hoffelijkheid om de enigste dame in het gezelschap geen helpende hand aan te bieden.

Het nemen van passages was een vak apart. Wel werden we nauwlettend in de gaten gehouden door Peer en consorten, zodat er geen ernstige uitglijders zouden zijn en regelmatig kregen we dan ook tips hoe wel de volgende passages met beste konden nemen. Een kleine deel uit de teksten van Peer: "Hier steek je beide voeten door dat gat en je laat je langzaam, op je bolle rug, over de rots naar beneden glijden. Je remt dan met je armen tegen de wand voor je. De vloer is ongeveer 3 meter lager en een beetje oppassen want die loopt schuin af. Vervolgens draai je je om en gaat met je hoofd eerst door het volgende gat, waarna je, je rustig weer verder laat glijden. Daar zien we elkaar weer".
Er waren zwanenhalsachtige doorgangen waar een laagje water in stond. En aangezien die niet hoger waren dan 30 cm was het onmogelijk om er droog doorheen te komen. Maar tegen die tijd maakte het ook al niets meer uit omdat iedereen er al nat was, overdekt met een laagje fijn plakkerig leem. Bij één van die doorgangen was het geen doorkomen aan omdat de doorgang door een andere groep werd verspert omdat deze de andere kant op gingen. Peer leidde ons een andere kant op en even later stonden we aan de staart van dezelfde groep die deze doorgang nam. Wij sloten ons achteraan. Nadat de beroemde summitvlagfoto was gemaakt met onze webmaster op 220 meter boven NAP namen we de doorgang en na een hoop geworstel, geduw en gestrekt, kwam iedereen veilig aan de andere kant. Opvallend dat zo'n passage je veel tijd en energie kost terwijl we even daarvoor binnen een halve minuut met de hele groep aan de andere kant kon komen. Peer stuurde ons door iedere nauwe spleet en opening die hij in de grot wist te vinden. Enkele nauwe doorgangen moesten van onderen naar boven genomen worden. Just en Jurgen wisten, op zo'n passage, zelfs nog bij wijze van spreken, een kurk te laten ploppen waar ze een dankbare webmaster aan over hielden.

Peer legde ons het een en ander uit over het ontstaan van grotten en wees daarbij ook op duidelijke kenmerken. Stalactieten en stalagmieten waren er in overvloed en aangezien een stalactiet gemiddeld 1 kubieke centimeter per 100 jaar groeit begrepen we dat veel van die rotspegels heel erg oud waren. De binnen temperatuur was constant rond de 11 graden Celsius en de rots temperatuur was ongeveer 6 graden. Hierdoor merkte je wel dat je niet te lang stil moest staan omdat de kou dan begon door te dringen. Onze groep was gelukkig niet te groot waardoor sterke afkoeling werd voorkomen, op momenten dat je moest wachten voordat iedereen weer een enge doorgang was gepasseerd.

In een klein kathedraal van ongeveer 50 meter lengte en 30 meter hoogte hingen ook een aantal exemplaren van enkele meter die dus duizenden jaren oud moesten zijn. Aan het plafond van deze kathedraal hing een klimtouw en Peer wist te vertellen dat daar een uitgang was, waarbij je in de kathedraal kon abseilen.

Tijdens Peer zijn uitleg was duidelijk te merken aan Monique, dat ze dat allemaal al wist. Haar interesses lagen dan ook niet in wat Peer vertelde, maar achter dat ene rotsje, waar mogelijk een kleine doorgang zou kunnen zijn. Regelmatig zag je haar, nieuwsgierig, ergens heen kruipen of om hoekjes kijken of ze er door zouden kunnen. Peer vertelde ook, dat als de doorgang erg nauw en onbekend was, zij altijd als eerste, het diepe duister werd ingestuurd, omdat zij er met haar tengere lichaam, bijna altijd wel door kon, waarna de heren volgden. Ah, toch Hollandse Hoffelijkheid.
Op een bepaald punt moesten we traverseren. Eén voor één haakte we ons vast aan een ankertouw en liepen we langs een kleine afgrond die zich misschien wel 10 meter naar beneden ging. Door de grote van vele ruimtes en rotsen, en bij het relatief gezien zwakke verlichting, was het vaak moeilijk in te schatten hoe diep of hoe groots ruimtes waren. Daardoor was er minder zicht om last te hebben van hoogtevrees of inzicht te krijgen in de grootsheid van die ruimtes. Wel kregen we een enkele keer de aanwijzing niet te ver door te lopen omdat daar een afgrond was. Een enkele keer stelde één van de begeleiders zich, met gevaar voor eigen leven, tactisch op om te voorkomen dat wij van een rots zouden kukelen.

Na al 4 uur onder de grond te hebben doorgebracht kwam er nog een Grand Finale. Peer had nog 2 abseil acties in petto. Zeker niet te vergelijken met het abseilen van een berg. Het touw hing door een nauwe opening en half glijdend, half hangend ging iedereen er doorheen. Hierbij moest je nog erg oppassen om niet ergens hard tegen aan te knallen en aangezien de meeste van ons al aardig tegen de vermoeidheidsgrens aan zaten, ging het al lang niet meer zo soepeltjes als aan het begin. En zelf was ik al 2 keer in stevige aanraking geweest met de rotsen waar ik een gekneusde linker bil en zere elleboog aan over had gehouden. Aan een derde keer had ik zeker geen interesse.
Nu moesten we alleen nog naar de uitgang, 30 meter omhoog.

De laatste loodjes wegen hier dan ook letterlijk het zwaarst. Door het blokkendoos, waar verdwalen heel simpel is, werden de laatste 30 verticale meters afgelegd. Door de vermoeidheid was het gevaar voor vallen nu wel groter en bij een uitglijd actie van mijzelf, wist ik het gezicht van een van de begeleiders, Rick te gebruiken als opvangpunt, waarbij ik een pissige Rick achter liet. Gelukkig had het geen schadelijke gevolgen voor zijn aantrekkelijkheid naar dames toe. Het einde naderde maar toch heel onverwacht zagen we het heldere buitenlicht, die door de opening van de deur van de in/uitgang door scheen.

Hier buiten kon je aan de gezichten zien dat, ondanks de vermoeidheid en het vuil, het een hele aangename ervaring was geweest. Terug op de camping, werd het avontuur in geuren en kleuren beschreven aan de overige deelnemers. Nog een laatste drankje en langzaam druppelde iedereen richting huis. Na 40 km file te hebben doorstaan was ik dan ook eindelijk terug in mijn hok. Moe maar erg voldaan en tevreden en als antwoord op de vraag of ik volgende keer weer mee ga? Ja!

Tot slot wil ik Caveman Peer, Monique, Jack en Rick erg bedanken voor deze onvergetelijke ervaring.

D'Oude Vos.

Meer foto's van de grot-hike zijn terug te vinden in de foto-albums.


Hiking-site.nl op Twitter




Share/Bookmark
homezoeken op deze sitetop van de pagina
Vertel vrienden over deze pagina

Laatste wijziging: 04-11-2017

Hiking-site.nl is een site voor actieve buitensporters, wandelaars en hikers die op zoek zijn naar informatie over materiaal, routes, navigatie, EHBO, tips en tricks, avontuur, wandelen, outdoor en buitensporten. Nieuw op deze site?
Lees dan eerst eens rustig deze pagina met informatie over Hiking-site.nl!
[home] [linken naar Hiking-site.nl] [adverteren op Hiking-site.nl]